maandag, 11 december 2017 15:26

Kan ook de Universiteit van Yale voor de rechter worden gedaagd in de RICO-zaak?

Geschreven door
Beoordeel dit item
(34 stemmen)

Onlangs heeft een groep Amerikaanse Lyme patiënten een rechtszaak aangespannen tegen verschillende grote zorgverzekeraars samen met een groep van Lyme-specialisten die drievoudige schadevergoeding willen volgens de RICO-wet (een belangrijk instrument in de strijd tegen de georganiseerde misdaad) en de Sherman anti-kartel wetgeving. Vier maanden eerder startte Dr. Sin Hang Lee een juridische procedure tegen het CDC wegens concurrentiebeperkende campagnes om het gebruik en de beschikbaarheid van zijn directe DNA-test voor het diagnosticeren van de ziekte van Lyme te onderdrukken. Meer recentelijk kwam ook andere belastend bewijsmateriaal naar voren, wat gegronde redenen kan geven om ook de Universiteit van Yale te dagen in de RICO-zaak. Het lijkt alsof zij actief de ontwikkeling en het gebruik van directe detectiemethoden bij de diagnose van Lyme in het vroege stadium van infectie hebben willen verhinderen.

"Het medische beroep is omgevormd tot een "gezondheidsindustrie". In deze wereld van vrije markteconomie hebben de zorgverleners in de pijnbestrijdingsector zich het recht toegeëigend, om aantoonbaar een behoefte aan hun diensten te creëren, net zoals Apple de vraag naar zijn iPhone creëert." Dr. Lee

[Disclaimer: De volgende tekst geeft niet noodzakelijk mijn persoonlijke visie of mening weer, of die van de On Lyme Foundation. Het geeft echter getrouw mijn vragen en de antwoorden van dr. Lee weer, die zijn gebaseerd op zijn vijf decennia van uitstekende professionele prestaties.]

Dr. Sin Hang Lee heeft op 85-jarige leeftijd een uniek kijk op de ontwikkelingen van het beleid en de politiek betreffende de ziekte van Lyme. Toen Dr. Allen Steere, een eerstejaars assistent in reumatologie aan de Yale Universiteit, de mysterieuze uitbraak van Borreliose in Connecticut “juveniele Lyme artritis” noemde in 1975, was Dr. Lee al een universitair hoofddocent pathologie bij Yale. Een exclusief interview.

Kunt u uzelf voorstellen en vertellen hoe u betrokken raakte bij de ziekte van Lyme?

Dr. Lee: Ik studeerde af in 1956 aan het Wuhan Medical College in China, een oude medische faculteit die oorspronkelijk door de Duitsers in Shanghai werd opgericht. Ik werd er microbioloog en patholoog terwijl ik les gaf aan verschillende universiteiten in China en Hong Kong.

Na een residency-fellowship opleiding aan de Cornell Medical School-New York Hospital en Memorial Hospital for cancer in New York City, werd ik gecertificeerd door de Amerikaanse raad voor pathologie en behaalde mijn F.R.C.P. (C) diploma in 1966. Daarna werkte ik aan de faculteit van McGill en daarna aan de Yale Universiteit van 1968-2004. Ik werkte er als patholoog in de aangesloten opleidingsziekenhuizen en deed daarnaast ook nog onderzoek, en in een latere instantie ook nog DNA-sequentie.

In 2004 was ik werkzaam als patholoog in het Milford Hospital Connecticut, waar ik routinematige moleculaire diagnostische methoden ontwikkelde met behulp van PCR- en DNA-sequentie technologieën om patiëntmonsters te testen en de nauwkeurigheid van de op DNA gebaseerde testen te verbeteren.

Onderzoekers zoals ikzelf konden geen PCR-technologieën ontwikkelen of gebruiken zonder hoge licentiekosten aan Roche te betalen tot het PCR-patent van Hoffmann La Roche in 2006 was verlopen. Daarom begon mijn onderzoek op dit gebied officieel in 2006.

Als patholoog die Papanicolaou-uitstrijkjes voor de preventie van baarmoederhalskanker onderzocht, was HPV-detectie en genotypering door DNA- sequentie mijn eerste prioriteit bij alle testen die ik moest ontwikkelen. De toenmalige voorzitter van de afdeling pathologie van het Milford Hospital en ik publiceerden in juni 2007 ons eerste verslag met titel "Routine human papillomavirus genotyping by DNA sequencing in community hospital laboratories.”

Commerciële testkits voor seksueel overdraagbare infecties werden ontwikkeld op basis van klinische proeven in de "roze buurten” wereldwijd, vaak met behulp van “sekswerkers” als proefpersonen. Wanneer deze testkits worden gebruikt in populaties met een lage prevalentie van ziekten, kunnende “vals-positieve” testuitkomsten onaanvaardbaar hoog worden.

Daarom hebben we Chlamydia trachomatis en Neisseria gonorrhoeae aan de testen toegevoegd omdat de middenklasse dames uit Milford een nauwkeurige “niet vals-positieve” test voor deze seksueel overdraagbare infecties nodig hadden. We gebruiken geneste PCR (Polymerase Chain Reaction) routinematig om de gevoeligheid te verhogen en Sanger-sequentie om de specificiteit voor alle positieve testresultaten te behouden.

Als patholoog gaat mijn voorkeur uit naar nauwkeurige gynaecologische DNA- testen. Mijn laboratorium heeft momenteel door het CLIA (Clinical Laboratory Improvement Amendments )goedgekeurde testmethoden voor HPV, Chlamydia trachomatis, Neisseria gonorrhoeae alsook voor de Asjkenazische Joden BRCA1- en BRCA2-stichter mutaties allemaal op één pap-uitstrijkje. Deze methoden kunnen worden geïmplementeerd in publieke ziekenhuizen.

De opkomst van de ziekte van Lyme

Ik werd in 1971 benoemd tot hoofddocent pathologie aan de universiteit van Yale. Ik was getuige hoe Lyme-artritis voor het eerst werd beschreven en gerapporteerd in de wereldliteratuur, en hoe patiënten de afgelopen 40 jaar zijn gediagnosticeerd en behandeld in het zuiden van Connecticut.

Omdat het Milford Hospital een bevolking in het zuiden van Connecticut hielp met een hoog percentage aan de ziekte van Lyme, zagen de ziekenhuisadministratie en de medische staf, waaronder de voormalige voorzitter van de afdeling pathologie in 2008, de nood om de geneste PCR / DNA uit te breiden en de ziekte van Lyme op te nemen in hun sequentie-technologie.

Het personeel van de afdeling pathologie en de artsen van de spoedafdeling van het Milford Hospital begonnen een onderzoeksproject om de bloedmonsters te testen van patiënten die in 2008 mogelijks met de ziekte van Lyme bij de spoed waren geweest.

Het technische verslag werd in april 2010 gepubliceerd en het klinische verslag in november 2010. Het was de eerste directe bloedtest met de nauwkeurigheid van DNA-sequentie en een nieuwe DNA-test die nuttig was voor patiëntenzorg. Deze methode werd wijd gerapporteerd in de media.

Wat heeft u persoonlijk gezien rond de controverses over laboratoriumtesten voor de diagnose van de ziekte van Lyme?

Dr. Lee: Lyme-borreliose is een systemische bacteriële infectieziekte. Volgens het gevestigde principe in de medische praktijk moeten alle infectieziekten worden gediagnosticeerd door kweek of opsporen van het nucleïnezuur van de veroorzakers in patiëntenmonsters. Mocht de ziekte van Lyme voor het eerst beschreven zijn na 2006, toen het wereldwijde PCR-patent afliep, weet ik zeker dat we vandaag geen diagnostische controverses zouden hebben.

Historisch gezien werd Lyme-artritis voor het eerst beschreven in het midden van de jaren zeventig door een groep reumatologen aan de medische faculteit van Yale. Het lijkt erop dat hun bedrijf pijnmanagement is en geen opsporen van infectieuze oorsprong.

Toen een spiraalvormige bacterie, nu bekend als Borrelia burgdorferi, de veroorzaker bleek te zijn, was diagnose in de vroege jaren 1980 enkel mogelijk door het meten van de antilichamen tegen de bacteriën in serummonsters van de herstellende geïnfecteerde patiënten.

Dit komt omdat de borrelia moeilijk te kweken is in kunstmatige opstellingen. Op nucleïnezuur gebaseerde testtechnieken, zoals DNA-sequentie en PCR waren toen niet beschikbaar.

PCR gepatenteerd

Toen de Nobelprijs voor het ontdekken van de PCR-technologie in 1993 aan Kary Mullis werd uitgereikt, werd het PCR-patent al door Hoffmann - La Roche van Cetus gekocht. De wereldwijde octrooirechten op PCR liepen pas in 2006 af. Vóór 2006 kon niemand een PCR-diagnose ontwikkelen zonder Roche een hoge vergoeding te betalen. Roche vertegenwoordigers vertelden me dat de voorafbetaling, plus de kosten voor elke afzonderlijke PCR-test, $ 250.000 was.

Vanaf de jaren 1970 tot 2006 werden er zware investeringen gedaan in de gepatenteerde op antilichamen gebaseerde technologieën voor diagnostische testen en in het ontwikkelen van vaccins die verband houden met de ziekte van Lyme; deze investeringen hielpen ook om loopbanen te sponsoren.

Echter, zijn de eerste 4 tot 6 weken van de infectie de titers om antilichamen mee op te sporen niet geschikt voor diagnose. Tegen die tijd zijn de borreliale spirocheten al diep in het weefsels binnengedrongen en kunnen ze niet zo gemakkelijk worden uitgeroeid als in het vroege spirochetische stadium (nog aanwezig in de bloedbaan)van de infectie.

Vroege diagnose

Vroege diagnose en tijdige behandeling kunnen de meeste patiënten met de ziekte van Lyme genezen en deze vroege interventies zouden de behoefte aan pijnmanagement en immuunonderdrukkende therapieën verminderen. Om deze reden hebben we bij het Milford Hospital de eerste geneste PCR / DNA- op sequentie gebaseerde testen ontwikkeld om Lyme-infecties te diagnosticeren, nog voor de antilichamen meetbaar zijn.

De test werd in 2009 goedgekeurd door het Ministerie van volksgezondheid van de staat Connecticut onder de CLIA voorwaarde voor patiëntenzorg.

Kunt u het soort weerstand meer specificeren?

Dr. Lee: Op het eerste technische artikel na, werden al mijn manuscripten gerelateerd aan studies met Lyme-patiënten materiaal afgewezen door de reguliere Amerikaanse medische tijdschriften, waaronder het Amerikaanse tijdschrift “Klinische pathologie”, het tijdschrift “Klinische Microbiologie” en “Klinisch scheikunde”.

De reden voor afwijzing was zogezegd het gebrek aan interesse van de lezer gedurende de redactionele toetsing en de lage prioriteitsscore. Dit lijkt nogal een “toevallig” bericht van al deze tijdschriften en hield in dat de manuscripten op basis van redactionele censuur werden afgewezen en in buitenlandse tijdschriften moesten worden gepubliceerd.

Ondanks dat ik Dr. Allen Steere nooit persoonlijk had ontmoet, wist ik dat hij een pionier was op gebied van Lyme met zijn oorsprong in Connecticut. Daarom, stuurde ik men mijn eerste technische script, dat was aanvaard voor publicatie in 2009, naar het Massachusetts General Hospital waar hij werkte en vertelde hem dat er een nieuwe betrouwbare DNA-methode is voor de diagnose van vroege Lyme-infectie.

Tot mijn verbazing schreef Dr. Steere in een e-mail terug dat hij geen interesse had in het lezen van het manuscript, omdat hij aan de C6-Lyme-antilichaam test werkte.

Diagnostiek Conferentie 2014

Op 8 november 2014 vond in het Massachusetts General Hospital (MGH) een nationale bijeenkomst plaats met de titel "Lyme Borreliose en tekeninfectieziekten: diagnostiek, opkomende ziekteverwekkers en mogelijkheden voor nieuw onderzoek". De organisatoren van de bijeenkomst vroegen mij in eerste instantie of ik zou willen spreken over mijn ervaring met het gebruik van geneste PCR / Sanger-sequencen voor de diagnose van Lyme-borreliose, in het bijzonder Borrelia miyamotoi in bloedmonsters.

Nadat ik de oorspronkelijke organisator, een collega-patholoog, had gewaarschuwd dat hij dit misschien eerst bij zijn MGH-groep moest nagaan voordat hij me een officiële uitnodiging stuurde, wetende dat Dr. Steere verantwoordelijk was voor het goedkeuren van de sprekerslijst “ter bevordering van voortgezette opleiding in de medische zorg”. Ik wilde de organisator van de bijeenkomst behoeden voor een verkeerde politieke zet bij het MGH.

Zoals verwacht werd de aanvraag geannuleerd en in de plaats werd me gevraagd om een aantal Powerpoint-slides te presenteren tijdens de rondetafeldiscussie en folders uit te delen aan het aanwezige publiek tijdens deze discussie. Uiteindelijk mocht ik geen enkele Powerpoint-slide presenteren en alleen de Handout verspreiden tijdens de sociale gebeurtenis; na de wetenschappelijke bijeenkomst en na de rondetafelbespreking.

Datzelfde jaar ontkende het CDC zonder enige uitleg een eerder overeengekomen project getiteld "Een open blindstudie, in verschillende onderzoekcentra, toetsing om de nauwkeurigheid van de huidige diagnosische laboratoriumtestmethoden te beoordelen in vergelijking met geneste PCR en DNA-sequentie voor het opsporen van de ziekte van Lyme en verwante borreliose". Deze ongegronde ontkenning van dit eerder overeengekomen project door het CDC vormt de basis van mijn klacht en lopende rechtszaak tegen het CDC.

Op basis van mijn persoonlijke ervaring en die van een toenemend aantal gerenommeerde wetenschappers en medische professionals, lijkt er een georkestreerde censuurcampagne te bestaan tegen de vrije stroom van wetenschappelijke informatie over onderzoek naar de ziekte van Lyme, in het bijzonder tegen de ontwikkeling van directe detectietesten voor de diagnose van vroege infecties.

Online vond ik op u gerichte aanvallen, nadat u na uw ontslag uit het Milford ziekenhuis in 2010 een rechtszaak had aangespannen tegen het ziekenhuis. In augustus 2013 was er toen een zakelijk persbericht, met de aankondiging terug te willen grijpen naar jou, op DNA-sequentie gebaseerde testen voor de vroege ziekte van Lyme, in het Milford ziekenhuis. Kunt u hierop reageren?

Dr. Lee: Ja. Het persbericht is getiteld “Milford Hospital Pathologist to Resume DNA Sequencing – Based Testing for Early Lyme Disease”. Het werd alleen gepubliceerd om een rechtszaak af te handelen. Het Milford ziekenhuis is sinds eind 2010 gestopt met het aanbieden van direct DNA-onderzoek voor de ziekte van Lyme, nadat de medische groep van Yale het management heeft overgenomen.

Kunt u bevestigen dat u een rechtszaak tegen het Milford-ziekenhuis aanspande nadat het ziekenhuis uw benoeming had beëindigd, maar dit ongegrond verklaard werd in december 2010?

Dr. Lee: Ja, maar deze rechtszaak werd bij de rechtbank geschikt en het ontslagbesluit werd ingetrokken. Mijn advocaat heeft me gezegd dat ik niet over deze zaak mag praten en enkel mag vermelden dat dit is opgelost.

Ik heb een kopie ontvangen van de formele klacht die uw advocaat namens u bij het hooggerechtshof in Connecticut heeft ingediend. In dit document verklaart u dat Yale u hebt laten ontslaan omdat hun, op serologie gebaseerde diagnostische testen van Lyme, niet konden concurreren met uw geneste PCR / DNA-sequentie test om de ziekte van Lyme in een vroeg stadium van de infectie te diagnosticeren. Als ik uw klacht goed begrijp, werd een arts van de medische groep van Yale de nieuwe voorzitter in het Milford ziekenhuis en vroeg hij de directeur Personeelszaken om u te ontslaan. Kunt u bevestigen of ik het document correct gelezen heb?

Dr. Lee: Ja, uw samenvatting is juist. Het is algemeen bekend dat de medische groep van Yale zich heeft gericht op serologische testen die pas in de herstelfase van de infectie, de ziekte van Lyme kunnen opsporen en ik de ziekte van Lyme in een vroeg stadium van de infectie wil diagnosticeren, voor de Lyme-antilichamen meetbaar worden.

Dit zijn twee verschillende benaderingen om de ziekte van Lyme te diagnosticeren, vanuit de visie van de reumatoloog of die van de patholoog. Dit is een gezonde wetenschappelijke discussie die niets heeft te maken met de procesvoering.

In uw aanstaande rechtszaak tegen het CDC beweert u dat bepaalde CDC-medewerkers zich bezighouden met een concurrentiebeperkende campagne om de ontwikkeling van directe DNA-testen voor de ziekte van Lyme te onderdrukken. Hebt u overwogen om dezelfde klacht in te dienen tegen de medische groep van Yale?

Dr. Lee: Nee, naar mijn mening is het medische beroep omgevormd tot een “gezondheidszorg industrie". In deze wereld van de vrije markteconomie hebben de zorgverleners in de pijnbestrijding industrie wellicht het recht om een openbare behoefte aan hun diensten te creëren, net zoals Apple de vraag naar zijn iPhone creëert.

Ik kan een privégroep niet aanvechten voor hun normale bedrijfsactiviteiten, maar ik kan een rechtszaak aanspannen tegen een concurrent op basis van concurrentiebeding en opzettelijke inmenging van de doelstelling van men bedrijf of op andere gronden.

Het CDC echter is anders dan de particuliere sector omdat de CDC-medewerkers, overheidsfunctionarissen en ambtenaren zijn. Hun salaris wordt betaald met belastinggeld en het is hun taak om de volksgezondheid en het welzijn te beschermen. Het betreft hier alle pijn en lijden veroorzaakt door onnodig vertraagde diagnose en behandeling van de ziekte.

Als medewerkers van de Amerikaanse federale overheid geloven de CDC-medewerkers dat ze complete bescherming genieten voor aansprakelijkheid. Hoewel, er zijn er die persoonlijke winsten hebben gemaakt “bovenop” hun volledige salaris en andere voordelen door hun banden met de sector tijdens het beveiligen van patenten. Deze ambtenaren zijn ook betrokken bij de herziening, het oordelen, het voorkomen en het onderdrukken van de producten, apparaten of methoden vastgesteld door hun concurrenten en tegen het openbaar belang.

In het geval van het in stand houden van het “disfunctioneel beleid” tegen de ziekte van Lyme, moeten deze ambtenaren die willens en wetens in strijd zijn met het algemeen beland ten voordele van een persoonlijke agenda en persoonlijk gewin ter verantwoording worden geroepen. Yale-medewerkers kunnen echter doen wat ze willen om de zakelijke belangen van hun werkgever te bevorderen. Zolang het maar binnen de Wet is.

Het voorschrijven van pijnstillers en immunosuppressiva voor patiënten met post-treatment Lyme disease syndrome (PTLDS) zijn belangrijke bedrijfsinkomsten voor de reumatologen in de endemische gebieden van de ziekte van Lyme. Het uitstellen van de diagnose van de Lyme-infectie tot de patiënten in herstel zijn, is een effectieve manier om een groot aantal PTLDS klanten voor de pijnbestrijdingindustrie te behouden. Dit is een praktijk die al meer dan 30 jaar als acceptabel wordt beschouwd.

 Wat denkt u over het nut van serologische testen voor de diagnose van de ziekte van Lyme? Wat beschouwt u de juiste benadering voor de diagnose van de ziekte van Lyme?

Dr. Lee: De ziekte van Lyme is in werkelijkheid vooral de chronische vorm van Lyme, omdat alle acute infecties van Lyme niet tijdig zijn gediagnosticeerd en behandeld in de meeste endemische landen. Tenzij de patiënt zich in de acute fase met een typische laesie van de huid (de “EM” ring) aan de behandelende arts presenteert, wordt zelfs die mogelijkheid niet overwogen.

Het probleem van Lyme zal waarschijnlijk, in de nauwkeurige directe test voor het opsporen van alle infecties in de familie van spirocheet-achtigen, onopgemerkt blijven en als reumatische koorts en reumatische hartziekte correct worden behandeld, gebruikelijk voor groep A keelinfecties bij het uitbannen van reumatische aandoeningen.

Nu realiseren we ons dat klinische Lyme-borreliose veroorzaakt kan worden door veel soorten en stammen van borrelia, waaronder sommige soorten uit de heterogene groep met terugkerende-koorts, in het bijzonder Borrelia miyamotoi.

Net zoals we geen Widal-test kunnen gebruiken om alle gevallen van Salmonellabacteriemie te diagnosticeren, is het niet mogelijk om één serologische testkit te gebruiken om alle borreliale infecties te diagnosticeren. Alle antilichaamtesten kunnen vals-positieve resultaten genereren, omdat door kruisreactie antistoffen zich kunnen binden aan verschillende antigenen wat algemeen bekende verschijnselen zijn bij verschillende bacteriesoorten.

De enige nauwkeurige niet op kweek gebaseerde methode voor het detecteren van een vermoedelijke bacteriëmie zonder redelijke twijfel is het uitvoeren van Sanger-sequencing van een signatuursegment van het genomische DNA, geïsoleerd uit de bacteriën in het bloedmonster van de patiënt. Laboratoriumdiagnose van bacteriëmie veroorzaakt door moeilijk te kweken micro-organismen is technisch een uitdaging. Tot op de dag van vandaag is er geen direct beschikbare, effectieve directe detectiemethode voor Treponema pallidum (de veroorzaker van syfilis) in bloedmonsters.

Om uw vraag te beantwoorden, zou ik zeggen dat de juiste aanpak voor de diagnose van de ziekte van Lyme bestaat uit het uitvoeren van een zeer gevoelige geneste PCR met een paar uitgebreide algemene borreliale primers gevolgd door Sanger-sequencing om het PCR-amplicon (product) te valideren.

Wat is uw motivatie om de CDC nu aan te klagen?

Dr. Lee: Mijn motivatie is om de feiten openbaar te maken en aan te tonen hoe het CDC hun “eigen principe schendt” wat diagnose van bacteriële infectieziekten betreft. Het Agentschap heeft sommige van hun CDC-medewerkers toegestaan om “opzettelijk” de ontwikkeling en het gebruik van directe DNA-testen, waarvan wetenschappelijk is aangetoond betrouwbaar te zijn voor de diagnose van Lyme besmettingen, tegen te houden en te ontmoedigen.

Door deze rechtszaak te winnen, zou ik $ 57 miljoen ontvangen en deze gelden, kunnen worden gebruikt om een “wereldwijd systeem” op te zetten voor accurate directe DNA-testen bij het opsporen van een Lyme-infectie in het vroege stadium en voor de diagnose van de chronische Lyme patiënten die nog steeds met spirochemie worden behandeld.

Gebaseerd op drie decennia CDC geschiedenis en het huidige Lyme-beleid, is er geen indicatie dat de huidige CDC bureaucratie bereid zou zijn om dergelijk project te financieren. We hopen dat leden van het Congres die echt uitkijken naar hun kiezers, een onderzoek naar de CDC zullen steunen en de nodige veranderingen teweeg zullen brengen ten behoeve van belastingbetalers en consumenten.

Om het dogma voort te zetten dat is gecreëerd vóór het tijdperk van DNA-sequentie, hebben overheidsinstanties en de reguliere gezondheidszorg, inclusief die in de academische centra, geen belang bij het ontwikkelen van directe testmethoden. Hun "modus operandi" is om de status-quo van een disfunctioneel systeem te behouden, terwijl hypocrisie wordt betoond aan de behoefte naar meer onderzoek en naar betere testen.

Ik moet benadrukken dat mijn rechtszaak alleen tegen een paar managers van het CDC is. Door de jaren heen heb ik een aantal zeer grote en ethische CDC-wetenschappers gekend en bij het bezoek aan hun laboratoria hebben ze me veel moleculaire biologie geleerd. In feite kwam een senior wetenschapper van het CDC naar Milford om me te helpen het moleculair diagnostische laboratorium op te zetten volgens de CDC standaard.

Een andere senior CDC-wetenschapper deed zijn uiterste best om een monster van het Ebola-virus RNA voor me te krijgen voor de ontwikkeling van een PCR-sequenctie methode met omgekeerde transcriptase (RT) op het veld - die ik presenteerde tijdens een internationale bijeenkomst over Ebola onderzoek dat in 2015 werd gehouden in het Pasteur Instituut in Parijs.

Wat zijn uw grootste zorgen rond de ziekte van Lyme en de openbare gezondheidszorg?

Dr. Lee: Lyme-borreliose is een opkomende infectieziekte overgedragen door tekenbeten en wordt veroorzaakt door talrijke stammen van Borrelia Burgdorferi soorten en relapsing fever borreliae. De beste manier om Lyme-borreliose te voorkomen, is het voorkomen van tekenbeten.

Helaas zullen teken nog lang bij ons zijn. Ik heb net een met bloed volgezogen hertenteek, die zwaar geïnfecteerd is met Borrelia Burgdorferi, uit de huid van mijn linkerarm gehaald deze Thanksgiving-dag, de eerste tekenbeet in mijn leven. Ongeveer 30% van de teken, alle Ixodes scapularis, in mijn achtertuin zijn positief voor borreliae met een Borrelia burgdorferi tot Borrelia miyamotoi verhouding van ~ 10/1.

Omdat we tekenbeten en borreliale infecties helemaal niet kunnen voorkomen, moeten we proberen de invasie van de diepe weefsels door de borrelia na infectie te voorkomen of te stoppen om chronische lymeziekte te voorkomen.Dat betekent een snelle, doeltreffende antibioticabehandeling na een betrouwbare diagnose in het vroege spirochetemische stadium van infectie.

Dat betekent een wijdverspreid gebruik van directe detectietesten voor borrelia via bloedmonsters in endemische gebieden in het laboratorium van plaatselijke ziekenhuizen. Bloedstalen opsturen doorheen het ganse landvoor diagnose van bacteriëmie is geen criteria dat voldoet aan het belang van kwalitatief goede zorg voor de patiënt.

Om uw vraag te beantwoorden, denk ik dat mijn grootste zorg is hoe de zorgsector en de overheidsinstanties voor de Volksgezondheid ervan te overtuigd dat Lyme-borreliose een potentieel ernstige infectieziekte is waarvan diagnose niet mag gebaseerd zijn op serologische testen voor een tijdige en doeltreffende behandeling van de patiënt.

Vervolgens moeten we de ziekenhuizen in de gekende Lyme gebieden overtuigen om patiënten met de ziekte van Lyme te behandelen zoals andere gevallen van bacteriëmie wanneer ze zich voordoen. Het onderzoek voor de diagnose van bacteriëmie dient traditioneel uitgevoerd te worden in het plaatselijke ziekenhuis laboratorium, en niet in een commercieel buitenlands laboratorium.

Het is niet eenvoudig om de status-quo van de vastgestelde 40 jaar oude criteria te veranderen. Maar het is haalbaar, als de publieke druk groot genoeg is.

Dr. Sin Hang Lee

Interviewer / auteur: Huib Kraaijeveld

Met dank aan Brigitte en Camille voor hulp bij de vertaling. 

Over On Lyme 

Wij richten ons op het vertellen en verspreiden van verhalen die ertoe doen. U kan zich aanmelden voor de On Lyme Nieuwsbrief om op de hoogte te blijven van nieuwe publicaties.

Als u ons werk wilt ondersteunen, wordt uw donatie zeer gewaardeerd. 

Wilt u dit artikel ook 'liken', beoordelen en delen, zodat meer mensen deze informatie te zien krijgen?  

Lees 15618 keer Laatst aangepast op maandag, 26 maart 2018 11:46
Huib

Huib Kraaijeveld

Initiator On Lyme Foundation