zaterdag, 09 december 2017 16:48

Interview met professor Laane over de onderdrukking van microscopie voor Lyme diagnostiek

Geschreven door
Beoordeel dit item
(19 stemmen)

Rond 2003 stimuleerde de Wereldgezondheidsorganisatie onderzoek naar microscopie als rechtstreekse test voor de Borrelia spirocheet, het organisme dat de ziekte van Lyme veroorzaakt. Toen in 2013 een veelbelovende nieuwe en eenvoudige techniek werd ontdekt, werd deze echter hevig aangevallen. Niet op het inhoudelijke, wat je mag verwachten als normaal binnen de wetenschap, maar persoonlijk. De inmiddels gepensioneerde professor microbiologie Morten Laane werd ontslagen, nadat hij een lezing gaf op een wetenschappelijke conferentie in 2014. Bovendien werd zijn laboratorium gesloten, werd de website van het wetenschappelijke tijdschrift gehackt en verdween zijn artikel. Een exclusief interview met hem.

"Als deskundigen ongevallen met vliegtuigen op dezelfde manier zouden benaderen zoals een doorsnee medische wetenschapper ziekten bestudeert, zou ik mijn volgende reis naar de VS per schip reserveren.” Professor Laane

 

(c) met dank aan Under Our Skin

Wie is professor Laane?

Morton Laane, geboren in juli 1940 groeide op in het stadje Tonsberg tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Professor Laane: Mijn moeder bezocht haar zus in de stad Bergen op 9 april 1940, de dag dat de oorlog uitbrak in Noorwegen. Ze overleefden de hevige aanvallen van de Duitse oorlogsschepen.

Mijn moeder reisde langs de kust met een Noors lokaal schip naar de kleine stad Tonsberg, waar ons gezin dicht bij de Oslofjord woonde. Dit was niet echt een goed idee, omdat verschillende schepen werden aangevallen en verwoest door Duitse onderzeeërs.

Mijn vader was in Finmark, het Arctische deel van Noorwegen, gelegerd als medisch officier samen met een groot aantal Noorse soldaten. Na men geboorte woonde mijn moeder in een kleine flat aan de straatoverkant van het Duitse hoofdkwartier, alleen met een verborgen pistool waarvoor ze een opleiding had gehad.

Toen het vrije Arctische deel een paar maanden na het begin van de Duitse invasie capituleerde, werd hij eerst door de Duitsers gearresteerd, later vrijgelaten en ging terug naar Tonsberg.

In 1947 liet mijn vader me zien hoe ik de Syfilis spirocheet kon vaststellen door simpele microscopie. Er woonden veel zeelieden in deze stad, bekend om zijn grote commerciële vloot en Syfilisinfectie was toen niet ongebruikelijk onder zeevaarders.

Mijn vader had een kleine, oude, zeer kwalitatieve koperen Leitz-microscoop. Een klein patiëntenstaal werd gemengd met een gelijk deel tekeninkt en voorbereidt op de glasplaat voor microscopie. Tekeninkt bestaat uit uiterst kleine zwarte deeltjes (kool) die de bacteriën zelf niet kleuren. Normaal laten deze deeltjes bijna geen licht door waardoor de niet-gekleurde bacteriën, die licht doorlaten, oplichten t.o.v. een totale zwarte achtergrond.

Dit was het moment waarop mijn interesse voor microscopie werd gewekt. Later specialiseerde mijn vader zich in de psychiatrie. Hij had maakte geen gebruik meer zijn microscoop en ik kreeg deze als een geschenk. Terugkijkend begon bijna alles in mijn leven als een hobby.

Ik werd wetenschappelijk assistent in algemene experimentele genetica. Mijn baas, Dr. Øistein Stromnaes werkte met de schimmel Penicilline waarvan niemand de chromosomen eerder had gezien, maar ik ontdekte een eenvoudige methode om ze met lichtmicroscopie te tellen.

Dus kreeg ik een onderzoeksmandaat aangeboden aan de Universiteit van Bergen, waar ik mijn onderzoek verder zette en een doctoraatsproefschrift indiende in 1971. Dit proefschrift werd zeer goed beoordeeld door de commissie die in mij de nodige kwalificaties zagen om levenslang als
hoogleraar nieuwe onderzoekstechnieken voor de genetica te ontwikkelen.

Eén van mijn ontdekkingen i.v.m. Penicilline bracht me in contact met Lynn Margulis, toen Lynn Sagan, de vrouw van de beroemde Carl Sagan. Ze werd later de beroemdste wetenschapper in de biologie na Charles Darwin.

Mijn ontdekking was verbonden aan haar onderzoek naar spirocheten, wat gericht was op de symbiotische aard van de relatie tussen spirocheten en hun gastheren, en vooral op de geobserveerde eigenschap van deze bacteria om slapende “round bodies” te vormen, die in staat zijn om te re-activeren. Niemand in de wereld wist meer van spirocheten dan Lynn.

Later ontdekte ik een enigszins vergelijkbare structuur (symbiose) in de slijmzwam (Physarum) die veel werd gebruikt voor experimenteel onderzoek. Ik kwam in contact met professor Ivar Giaever, een Nobelprijswinnaar in de natuurkunde en we hebben vele jaren samengewerkt aan het begeleiden van Master- en doctoraat studenten.

Microscopie als Lyme-diagnostiek

Microscopie wordt beschouwd als de Gouden Standaard voor Syfilis diagnose. Gezien zijn achtergrond en expertise in microscopie, was het logisch dat Professor Laane probeerde een methode te vinden om de Borrelia in geïnfecteerd bloed te detecteren.

Professor Laane: Mijn collega's en ik hadden een serie artikelen gepubliceerd in het Noorse tijdschrift 'Biolog' over een problematische schapenziekte genaamd 'alveld'. De kranten bevatten ongewone en spectaculaire beelden van mogelijk giftige blauwgroene algen (bacteriën) waarvan werd vermoed dat ze verband hielden met deze ziekte.

Het Biologisch Instituut vroeg toen om samen te werken wat Lyme-infecties betrof en microscopie en moleculaire testen te vergelijken. Het Instituut was verantwoordelijk om schriftelijk een formele aanvraag in te dienen voor toestemming tot medisch onderzoek aangezien er geen betrouwbare gegevens werden verkregen uit de moleculaire onderzoeken. Deze onderzoeken waarvoor ze verantwoordelijk waren lieten echter karakteristieke spirocheten zien samen met andere organismen zoals Babesia bij een aantal patiënten.

Syfilis en Borrelia bacteriën delen veel eigenschappen bij microscopie. Het zichtbaar maken en identificeren gebeurd met eenvoudige technieken. Borrelia is erg dun in droge uitstrijkjes en in isotone oplossingen (= gelijke druk) 0,2 micrometer. Maar soms ook heel lang van 50 tot 100 micrometer. Ze worden zichtbaar boven de resolutielimiet voor lichtmicroscopie vanwege de lichtinterferentie met minimale vertroebeling zoals wij dit noemen waarbij focusfouten groter dan 1/1000 mm ze onzichtbaar maken in droge preparaten maar in natte preparaten zwellen ze
aanzienlijk.

Mijn collega en ik publiceerden de resultaten van ons deel van het project vanwege onze overtuiging dat microscopie nuttig is voor het detecteren van deze infecties. Voordien werden we door het Instituut verzekerd dat er formele toestemmingen was verleend door de gezondheidsautoriteiten.

Het bleek dat de formele aanvraag ingediend door het Instituut niet duidelijk genoeg het project van onze microscopie, dat een aanzienlijk deel omvatte, had benadrukt.

Onze projectleider, die werd opgeleid als arts, werd om één of andere reden later bioloog. Hij was ook hoofd van het instituut waaraan het project was verbonden. Wij, mijn collega en ik, kregen een kopie van de eerste pagina van de aanvraag die was goedgekeurd en ondertekend door de gezondheidsautoriteiten. We hebben helaas de volledige aanvraag niet gezien voordat het te laat was. De projectbeschrijving was overduidelijk onvolledig en benadrukte niet dat ongeveer de helft van het project bestond uit uitgebreide microscopie en analyses.

Hij wist van mijn samenwerkte met Øystein Brorson, de uiterst slimme technicus die Borrelia kon laten groeien uit geïnfecteerde bloedmonsters.

We hadden afgesproken dat hij de toepassing zou schrijven. Het project vereiste grondige microscopie voor een nauwkeurige test van moleculaire technieken.

Het instituut kreeg ongeveer 2 miljoen Euro (20 mln NOK) en kocht twee DNA-toestellen. Het testproject was dus een officieel instituutsproject, niet een aanvraag van een groep van drie wetenschappers. Op basis hiervan hadden we moeten vragen om het volledige document te zien, maar we vertrouwden de projectleider.

We kregen later de schuld van het niet lezen van de volledige wettelijke voorschriften voor medisch onderzoek en aanvullende juridische documenten. Onze aanvankelijke vertrouwen werd later juridisch uitgelegd als ‘opzet'.

Het zwijgen opgelegd

Na het publiceren van het artikel 'A simple method for the detection of live Borrelia spirochetes in human blood using classical microscopy techniques’ in 2013, werd professor Laane uitgenodigd om een lezing te geven op de Norvect-conferentie van 2014 in Oslo. 

Ik was aanwezig op die conferentie en herinner me nog steeds hoe nerveus hij was. De reden was dat verschillende medische professoren klaagden bij Laane's universiteit in Oslo. Hij werd bedreigd met ontslag, indien hij daar zou spreken.

Hij sprak dus eigenlijk niet letterlijk, zoals je kunt zien in de film hieronder, maar gebruikte performing arts om de dia's van de spirocheten te laten zien. Professor Laane werd uiteindelijk toch ontslagen en zijn laboratorium werd gesloten.

Professor Laane: In de late helft van de negentiende eeuw was er een Professor Geologie die ook zwijgplicht had over de evolutietheorie van Charles Darwin. Deze professor, Waldemar Broegger, werd later beroemd, wat betekent dat ik in goed gezelschap bevind.

De in 2013 gepubliceerde Biologische en Biomedische rapportering “Een eenvoudige methode voor de detectie van levende Borrelia spirochaetes in menselijk bloed met behulp van klassieke microscopietechnieken”, stuitte op enorme weerstand bij conservatieve artsen en een aantal die in feite nooit of zelden hadden geëxperimenteerd met spirocheten.

De publicatie werd beschuldigd van het tonen van “artefacten” (kunstmatig veroorzaakt), maar al ons hoofdonderzoek werd uitgevoerd en gecontroleerd met verschillende microscopie technieken waar mogelijk. “Artefacten” waarvan is aangetoond dat ze zich vermenigvuldigen en soms bewegen als bacteriën en die nucleïnezuur bevatten, zijn levende niet ontbindende materialen.

Nochtans ontdekte dr. Alan MacDonald datzelfde jaar, hetzelfde als ik in een onafhankelijke studie over het detecteren van chronische Lyme-infecties in menselijk bloed. Eerder was de veronderstelde Borrelia-bacterie gevonden door een Noorse microscopist wiens zoon ernstig ziek was door Lyme.

MacDonalds argumenten zijn kort in deze twee video's (deel één en deel twee) en deel twee), maar raken de kern van de zaak. Later heeft hij technieken ontwikkeld om Borrelia-bacteriën direct op een objectglaasje te detecteren d.m.v. exacte moleculaire technieken

Dr. Oeystein Brorson wordt ook genoemd door MacDonald. Hij was de onderzoeker die alle gekende stammen van Borrelia in Noorwegen kweekte en stalen naar me opstuurde. Hij werkte samen met Lynn Margulis en mij, totdat hij door ziekte uitgeschakeld werd en zijn baan moest opgeven.

Nadat mijn laboratorium was gesloten, werd ook de website van het wetenschappelijke tijdschrift dat ons artikel publiceerde zo zwaar gehackt dat het drie jaar offline bleef. Het hacken van het tijdschrift ‘Biological and Biomedical Reports' lijkt gedaan te zijn door een persoon die meer weet dan mijn naaste vijanden. Het was iemand met toegang tot een vrij geavanceerd compilatorsysteem (om informatica-taal om te zetten). De reden waarom dit gebeurde, is mogelijk een politiek of persoonlijk motief geweest. Ik heb dit nog nooit eerder zien gebeuren in de wetenschap ongeacht het onderwerp.

Bewijs of propaganda

In 2016 publiceerde de Noorse gezondheidsdienst de studie ‘Validate or falsify: Lessons learned from a microscopy method claimed to be useful for detecting Borrelia and Babesia organisms in human blood’. Het stelde dat "microscopie door de LM (Laane- Mysterud )-techniek structuren identificeerde waarvan werd beweerd dat ze Borrelia- en / of Babesia zijn in 66% van de bloedstalen van de patiëntengroep en in 85% in de gezonde controlegroep”.

De verslaggever van TV2 citeerde deze zin verkeerd in de beruchte - door Zembla opnieuw uitgezonden - documentaire 'Undercover in de Duitse Lyme Klinieken' door te beweren dat “het bewezen was dat Dark Field-microscopie 85% valse positieven oplevert”.

Er zijn echter vermoedens dat de Noorse studie werd opgezet om het werk van professor Laane in diskrediet te brengen door besmet bloed te gebruiken.

Professor Laane: Ik vond een vervalst staal van Babesia. Het bevatte bloed van een koe (of os), gemengd met menselijk bloed van een zogenaamde controlepersoon en was me toegezonden per post. Officieel verklaarde het Noors Instituut voor de Volksgezondheid op hun website, dat het enige bekende geval van Babesia in Noorwegen een dierenarts was waarvan de milt was verwijderd en dat Babesia anders onbekend was onder de Noorse bevolking.

Natuurlijk was dit gestolde monster niet te gebruiken voor microscopisch onderzoek omdat het brokken erytrocyten en fibrine vezels bevatte. Had ik het originele onverdunde monster dan had ik ze onmiddellijk gevonden.


Het FHI (Nasjonalt Folkehelseinstitutt) liet me een paar foto's zien van een preparaat dat ze zelf hadden gemaakt, VOORDAT het werd vermengd met menselijk bloed. De Babesia-afbeeldingen ervan waren identiek aan deze die ik vond in verschillende, “zogenaamde controlestalen”.

Toen ik ze liet zien, leken ze een beetje bezorgd - net zoals schoolkinderen die de waarheid niet aan hun leraar vertellen - maar wilden niet toegeven dat de controlestalen Babesia-merozoïeten bevatten.

Image-1.jpg Image-3.jpg 

Afbeelding links: een Borrelia gekleurd met de Mysterud-Laane-methode, blauwe kleur. Afbeelding rechts: levende biofilm van Borrelia die groeien in een mengsel van bloed en natriumcitraat (deze patiënt werd ook positief bevonden d.m.v. moleculaire testen in een Amerikaans laboratorium).

Serologie

In de inleiding van hun 2016-artikel stellen de FHI-onderzoekers ook dat Lyme-testen in de vroegste stadia een gevoeligheid van 70-90% heeft en een gevoeligheid van bijna 100% in latere stadia, plotseling lijkt dit de nieuwe mantra te worden in verschillende landen. Dit blijkt te zijn ontleend aan een artikel dat in 2016 is geschreven door IDSA en CDC auteurs, dat werd bekritiseerd vanwege het gebruik van circulaire logica.

Professor Laane: "Een recent rapport gepresenteerd in Noorse kranten beweert dat onnauwkeurige wetenschap, vooral bij medische onderwerpen, gebruikelijk is. De Noorse professor Oeyvind Oesterud heeft verschillende korte artikelen geschreven in Aftenposten, de grootste krant van Noorwegen over wetenschap en populaire wetenschappelijke artikelen.

Hij wijst erop dat zowel tijdschriften als media de voorkeur geven aan valse conclusies dan aan de ontdekkingen van spectaculaire vondsten en als ze het niet zijn dan worden ze niet geaccepteerd.

Ook het officiële evaluatiesysteem voor onderzoekssubsidies is hier voorstander van. Veel van deze ontdekkingen kunnen niet worden herhaald. Maar het genereert veel geld voor de universiteiten.

Dergelijke wetenschappers geloven in geaccepteerde en ongetoetste wetenschap. Iedere afwijking, aangetoond d.m.v. proef kan als niet betrouwbaar of vals worden geïnterpreteerd. Je kunt je afvragen waarom ze dan nog überhaupt publiceren.

Met betrekking tot afwijkende ziektegegevens, deze worden vaak verwaarloosd, afhankelijk van wat de medische wetenschapper als student heeft geleerd van zijn professor. De afwijkende resultaten worden nooit verder onderzocht en genegeerd als "fouten". Dit slaat op ongeveer de helft van de medische documenten.

Het gevolg is vertraagde vooruitgang, soms met enorme gevolgen voor zwaar zieke patiënten. Patiënten die we hadden kunnen redden. Ziektepatronen zijn erg ingewikkeld en er is onderzoek nodig naar wat de patiënten vertellen en minutieuze analyse van onverwachte gegevens.

Als laatste gedachte: reizen met moderne vliegtuigen is nu erg veilig. Als deskundigen ongevallen met vliegtuigen op dezelfde manier zouden benaderen zoals een doorsnee medische wetenschapper ziekten bestudeert, zou ik mijn volgende reis naar de VS per schip reserveren.”

Professor Laane

Uitzondering of patroon

De Europese Unie heeft onlangs een subsidie van 2 miljoen euro vrijgemaakt voor een samenwerkingsverband van drie partijen voor het ontwikkelen van betere Lyme-testen, aangezien de huidige op z'n zachtst gezegd, gebrekkig zijn.

Dus waarom zijn er verschillende aanwijzingen voor actieve onderdrukking en sabotage van de nieuwe, betere en directe manieren om Lyme te diagnosticeren?

“Dit ongezien voor enig wetenschappelijk onderwerp in de geschiedenis van Noorwegen", zei Laane in zijn interview met de makers van 'Under Our Skin Emergence'. Maar ook in andere landen zijn wetenschappers aangevallen vanwege het werken aan veelbelovende nieuwe en directe Lyme-testen.

In 2014, werd de Franse laboratorium directeur Schaller  opgelegd een boete te betalen van 280.000 euro aan de regering en werd veroordeeld tot negen maanden gevangenisstraf. In 2012 zette het Amerikaanse Centers for Disease Control and Prevention (CDC) publieke aanval in op de geloofwaardigheid aan van Galaxy Diagnostics, een laboratorium die gespecialiseerd zijn in het opsporen van de ziekte van Lyme en co-infecties. Zelfs nadat bleek dat de argumentatie niet klopte, is het artikel niet teruggetrokken.

Een directe en dus 'geen fout-positieve' DNA-test voor Lyme was niet langer beschikbaar voor het grote publiek, nadat de uitvinder in 2010 werd ontslagen uit een ziekenhuis in Connecticut. Onlangs vielen media de testen van gespecialiseerde laboratoria in Duitsland aan, met behulp van undercover reporters en verdraaiden verhalen van patiënten, bewerende dat deze niet 'FDA goedgekeurd' waren. Zoals professor Ahern in haar recente interview uitlegde, is geen enkele Lyme test ‘FDA goedgekeurd’ - gepromoot door de CDC of door uw gezondheidsinstellingen.

Interviewer / auteur: Huib Kraaijeveld

Met dank aan Brigitte voor de snelle vertaling. 

Over On Lyme 

Wij richten ons op het vertellen en verspreiden van verhalen die ertoe doen. U kan zich aanmelden voor de On Lyme Nieuwsbrief om op de hoogte te blijven van nieuwe publicaties.

Het volgende interview gaat dieper in rond de ontwikkeling en publieke beschikbaarheid van de hierboven genoemde DNA-diagnostiek. 

* Professor Laane en ik zullen samen werken aan een toekomstig artikel over het werk van Lynn Margulis, aangezien te weinig mensen haar belanwekkende werk lijken te kunnen. 

Als u ons werk wilt ondersteunen, wordt uw donatie zeer gewaardeerd. 

Wilt u dit artikel ook 'liken', beoordelen en delen, zodat meer mensen deze informatie te zien krijgen?  

Lees 3461 keer Laatst aangepast op maandag, 26 maart 2018 11:47
Huib

Huib Kraaijeveld

Initiator On Lyme Foundation