zaterdag, 30 september 2017 13:57

Zorgen om Jeugdzorg: vertrouwen of wantrouwen? (deel 2)

Geschreven door
Beoordeel dit item
(10 stemmen)

Het eerste deel van ‘Zorgen om Jeugdzorg’ roept de vraag op of VT zo bijdraagt aan sociale cohesie en veiligheid. In hoeverre wordt het Vertrouwensprincipe gehanteerd, dat een fundament is voor iedere rechtstaat? Of wordt er eerder gehandeld op basis van wantrouwen?

Vertrouwen of wantrouwen?

Een vermoeden van MbP is een motie van wantrouwen jegens ouders, maar dan al vooraf, stelt BVIKZ voorzitter Vera Hooglugt. Ouders met kinderen die intensieve zorg nodig hebben, kunnen zo geen vertrouwen hebben in Vertrouwensartsen, die met zo’n tunnelvisie en vooringenomenheid te werk gaan.

De BVIZK heeft de opleiding ‘Family Integrated Care’ ontwikkeld, waarbij ouders als spil en regievoerder de belangrijkste rol spelen en waarmee ouders opgeleid worden door een academisch centrum tot het verlenen van specifieke medische handelingen. Zo worden zij gecertificeerd tot het deskundig verlenen van medische hulp. Die rol verdwijnt zo.

VT zou naast ouders moeten staan en niet tegenover hen. Zoals de moeder in de uitzending van februari ook al aangaf: “Die agressie helpt niet.”

In de BVIKZ dossiers staan voorbeelden van “overmedicatie door de moeder”, terwijl de behandelend arts de medicatie zelf voorschrijft. Hij is daarvoor ook verantwoordelijk; niet de ouders. VT artsen dwingen kinderen om te stoppen met medicatie of om op te staan uit hun rolstoel door ze te zeggen “Je stelt je aan; je gaat maar lopen”.

Het is zorgelijk dat een VT arts zich mengt in de toediening van medicatie en kinderen zo onder druk zet om te stoppen met bepaalde behandelingen voor ernstige en invaliderende aandoeningen.

Promotie en opleiding

Vertrouwensarts Worm vertelde in de uitzending dat zij als VT medewerker ook bezig is met een promotie-onderzoek naar MbP. Haar collega Raat verzorgt trainingen vanuit VT voor alle professionals in het veld.

De BVIKZ maakt zich ernstige zorgen over deze ontwikkelingen. Enerzijds kunnen VT artsen zo niet onpartijdig en onbevooroordeeld te werk gaan en anderzijds wordt via conferenties en publicaties aan andere artsen verteld dat MbP een wijdverbreid fenomeen is.

Het feit dat een Vertrouwensarts in haar opleidingscurriculum alle professionals in het veld oproept om in alle gevallen van een niet-sluitende medische diagnose als eerste aan MbP te denken, is veelzeggend.

De slides van de VT training waren gewoon op internet te vinden, maar zijn kennelijk nu ineens in grote haast weggehaald. In deze Dropbox folder zijn alle slides nog terug te vinden. Enkele letterlijke zinnen zijn hieronder uitgelicht (font en leestekens overgenomen van de slides):

Eerst wordt een casus beschreven van een meisje dat overgeeft na voeding en niet groeit, waarvan vervolgens wordt gesteld dat “het beeld niet past bij een ziekte”. Op een andere slide is te lezen dat als klachten niet passen bij een ziekte, maar een ‘diagnose op basis van symptomen’ is, dit kennelijk ook al een signaal van kindermishandeling is. 


Want vervolgens komt de aanbeveling “Denk dan ALTIJD aan PCF”, wat meteen een “een ernstige vorm van kindermishandeling” wordt genoemd. De mortaliteit (sterfte) onder baby`s zou hoog zijn, maar dit wordt niet onderbouwd met wetenschappelijke gegevens.

Dit betekent nogal iets, aangezien de meeste diagnoses zoals MS, ALS en CRPS (complex regional pain syndrome) op basis van symptomen worden gesteld. Dit heet een ‘klinische diagnose’. Gegeven door artsen die nu door VT op het hart gedrukt wordt dat zij door ouders “als zorgverlener gebruikt en misbruikt worden”.

Als potentiële doelgroep van PCF wordt vervolgens de volgende waslijst gegeven, met als opmerking erbij dat “alle relevante diagnoses zijn uitgesloten”. Maar wie bepaalt wat relevant is en wanneer het zorgvuldig is uitgesloten?

  • Babies, voedingsproblemen, niet groeien
  • Kinderen met sondevoeding
  • Langdurig Schoolverzuim
  • Rolstoelgebruik, revalidatie circuit
  • Lyme en CVS, als diagnose in alternatief circuit is gesteld
  • “metabole” ziektes, mitochondriale ziektes
  • Aanvallen, convulsies en ALTE ['apparent life-threatening event’]
  • Kinderpsychiatrie: autisme, ODD, psychoses
  • Apneu 
  • Anorexie/ voedingsproblemen 
  • Diarree of obstipatie 
  • “Convulsies” 
  • Moe (en niet naar school) 
  • Astma
  • Allergie 
  • Koorts 
  • Pijn 
  • Autisme

Wanneer vervolgens op de motieven en profielen van de ‘dader’ wordt ingegaan, doemt een beeld op waarbij zo goed als alle ouders in Nederland bij voorbaat als ‘frauderende kindermishandelaar’ verdacht zullen zijn. Ze willen namelijk - volgens VT - “aandacht of erkenning als ouder die zich enorm inspant”, zijn “extreem bezorgd”, “medicaliseren het gedragsprobleem of ander 'defect' van het kind", willen het “kind altijd bij zich houden (symbiose) en zijn uit op “materiële winst (PGB!!)”.

Dit blijken volgens VT vooral de biologische moeders (76%) te zijn, die zelf werkzaam zijn in de gezondheidszorg (14-30%) en die actief zijn op internet (dit wordt “Munchausen by Internet” genoemd).

Daarnaast is opvallend dat de enige twee manieren die ouders hebben om te bewijzen dat zij onschuldig zijn - opnames en een deskundig oordeel van een psychiater - worden afgedaan als irrelevant of onmogelijk: “Geringe rol voor verborgen video opname” en “NB: een psychiater kan PCF/MbP niet vaststellen of ontkrachten (bij een ouder)”. Als literatuurbronnen gebruikt dr. Raat onder andere Meadow (1977) en de twee laatste versies van de DSM.

Hierbij is op te merken dat de Amerikaanse Assocatie van Psychiaters (APA) over deze laatste versie van de Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM–5 uit 2013) expliciet waarschuwde dat het ‘niet gepast is om individuen te diagnosticeren met een geestelijke aandoening; slechts gebaseerd op het feit dat een medische oorzaak niet aangetoond kan worden. Daarom wordt aan clinici aangeraden om uitgebreid onderzoek te doen en om eerder klinisch oordeel te gebruiken dan een checklist, waarmee op arbitraire wijze vele mensen die lijden aan een andere medische diagnose worden gediskwalificeerd en hen zo de toegang wordt ontzegd tot de hulp die zij nodig hebben’.

Meadow is overigens de Engelse kinderarts die er eind vorige eeuw persoonlijk voor zorgde dat honderden Britse moeders in de gevangenis kwamen, totdat hij werd betrapt op een grove rekenfout bij zijn getuigenis bij de rechtbank, zijn licentie verloor en gedwongen met vervroegd pensioen moest gaan. 

Verdachtenbankje

Aangezien Raat in haar sheets letterlijk aan artsen doceert dat “er een geringe rol [is] voor verborgen video opname" en dat “een psychiater PCF/MbP niet kan vaststellen of ontkrachten (bij een ouder)”, hebben ouders geen poot om op te staan. ‘Falsificatie’ betekent nou precies dat iets zorgvuldig en op basis van objectieve, onafhankelijke bewijsvoering wordt uitgesloten.

Volgens Vera Hooglugt “KAN het ook niet zo zijn dat - als een ouder door een psychiater is vrijgepleit - het kind nog PCF heeft.” Zoals de definitie nu wordt gehanteerd, is niks te traceren. Het is een sterk omstreden psychiatrische diagnose die door medisch geschoolde kinderartsen vooral juridisch wordt gebruikt. Iets wat door de APA uitdrukkelijk wordt afgeraden.

Zo zie je een soort ‘verdachtenbankje’ ontstaan, waarin ouders al vooraf in komen te staan. Een vertrouwensband met VT artsen wordt zo onmogelijk. Privacy, mensenrechten en medische ethiek komen ook in het gedrang. Alleen als het VT goed uitkomt, gebruiken ze privacy voor ieder wissewasje. Maar ondertussen treden ze de privacy van ouders en kinderen met voeten. Dit is meten met twee maten.

Een voorbeeld daarvan is een van de eerder genoemde tuchtprocedures, die door advocaat Korver wordt gevoerd namens gedupeerde ouders. In haar verweer blijkt de aangeklaagde VT arts zich te beroepen op ‘medische privacy’ van de kinderen en niet de inhoudelijke grieven te betwisten. Binnenkort volgt hoger beroep in deze zaak. 

De vreemdste vorm van dit meten met twee maten blijkt een ‘ambtshalve melding’ te zijn. Dit betekent feitelijk dat VT bij gebrek aan een externe melding, de casus bij zichzelf aangeeft. Privacy regels worden dan zonder blikken of blozen overtreden.

“Hiermee omzeilen zij het grondbeginsel van onze Rechtsstaat: de Stelplicht. Wie stelt, moet bewijzen", zegt een bestuurslid van de BVIKZ tijdens het interview. "Maar nu zie je situaties waarin zelfs, wanneer bij het eindgesprek blijkt dat de eindconclusie niet klopt, men weigert het aan te passen. Slotconclusies zijn niet onomstotelijk, maar zo wordt het wel gebracht. Zo moeten ouders meewerken aan hun eigen veroordeling, want ze hebben geen recht en moeten maar bewijzen dat ze iets NIET hebben gedaan. Dat is onmogelijk.”

Keten machteloosheid

Na de oorspronkelijke ontkenning van enig probleem bij VT belde de Staatssecretaris deze week toch op, onder druk van de publieke reacties na de EenVandaag uitzending. VT gaf geen andere reactie dan in de uitzending zelf, maar de VVAK (de vereniging van vertrouwensartsen) reageerde met ‘dat zij zich niet in de beeldvorming herkenden”.

De BVIKZ overweegt ook in gesprek te gaan met het ministerie van Justitie, waar VT ook deels onder valt. Dit gesprek zal dan gaan over de wettelijke kaders. Want waar haalt VT haar mandaat of bevoegdheid vandaan?

Als het bij de eerste schakel al zo fout gaat, dan ben je in de hele keten machteloos. Men gaat er namelijk van uit dat in de eerste schakel - bij VT - zorgvuldig en onpartijdig is gewerkt. Wie doet er dan uiteindelijk aan waarheidsvinding? Vermoeden zou ‘redelijk vermoeden’ moeten zijn. Dit zou in het Triage model moeten gebeuren, waarbij ook uitsluiting van wraak- of pest-meldingen zou moeten plaatsvinden. Dat gebeurt nu niet.

In de eerdergenoemde brief van de minister van V&J over waarheidsvinding wordt VT niet genoemd, maar staat dat pas daarna GI’s (Gecertificeerde Instellingen) aan waarheidsvinding moeten doen. Maar dan zijn de VT rapporten al klaar. In artikel 3.3 van Jeugdwet zou het mandaat van VT beschreven moeten zijn. Nu lijkt VT te vallen onder zowel een combinatie van familierecht en strafrecht, maar ook onder de WMO.

Daarmee zou de Algemene Wet Bestuursrecht (WBA) van toepassing moeten zijn, wat betekent dat die spelregels ook nageleefd moeten worden en dat ouders ook rechten hebben. Deze week verscheen juist over dit onderwerp een juridische publicatie.

Mensenrechten in het geding

Dit alles heeft grote impact op de sociale veiligheid van die ouders en kinderen, die hun heil hebben gezocht bij de BVIKZ. Een aantal fundamentele mensenrechten worden nu geschonden: de vrijheid van opvoeding, meningsuiting, keuze van medische behandeling of school, en de toegang tot zorg. Dit is verankerd in het AAAQ raamwerk van de Wereld Gezondheid Organisatie WHO. 

De huidige situatie leidt tot het mijden van zorg, tot emotionele beperkingen en trauma’s van kinderen door drang en dwang van VT, en tenslotte tot ouders die uit hun kracht worden gehaald en monddood worden gemaakt.

Het promotie-onderzoek door een VT arts zou op zichzelf wel eens de enige verklaring kunnen zijn voor de toename van MbP meldingen. De BVIKZ heeft grote twijfels aan de objectiviteit van de onderzoekers en zien daarnaast het gemak waarmee deze zeldzame aandoening letterlijk aan te kruisen is op formulieren bij de Eerste Hulp.

Als het vermoeden van kindermishandeling er eenmaal is, kom je er als ouder zelden meer vanaf. Als deze promoties doorgaan, is het hek van de dam.

Volgens eerder genoemde psychiater Bransfield "zijn onenigheden over diagnose en / of behandeling in de geneeskunde gebruikelijk. Maar wanneer organisaties die een bepaalde mening over een medisch probleem hebben, mensen met andere mening beschuldigen van het creëren van een fictieve ziekte (Münchhausen of Münchhausen by Proxy), misbruiken zij de diagnostische criteria, de macht van de staat en de gaten in de wet.

De juiste diagnose van fictieve ziekte vereist bewijs van daadwerkelijk veroorzaakte ziekte, zoals het injecteren van een giftige stof. De oneigenlijke beschuldiging dat ouders een fictieve ziekte zouden creëren, terwijl het slechts gaat om een medische meningsverschil, is de feitelijke fictieve diagnose van fictieve ziekte. Daarmee is het een georganiseerde en geïnstitutionaliseerde vorm van kindermishandeling.

En is het daarmee een schending van meerdere fundamentele mensenrechten van zowel ouders als kinderen.

Wat kunnen mensen doen?

Gezien de geringe bereidwilligheid van VT, de beroepsvereniging en de politiek om de hand in eigen boezem te steken en uit eigen beweging de hoognodige veranderingen te initiëren, is het volgens de BVIKZ nodig om de vuist samen steeds groter te maken.

Daarom roept de BVIKZ ouders op om uit hun schulp te kruipen. Concreet betekent dit je je bij hen moet aanmelden, zodat er dossiers aangelegd kunnen worden; het liefst zo vroeg mogelijk in het proces.

De afgelopen maanden is namelijk gebleken dat hoe vroeger de BVIKZ (of een andere onafhankelijke professional) bij de gesprekken aanzaten, dossiers opvroegen en bestudeerden, hoe groter de kans was dat het onderzoek vroegtijdig werd afgerond en dat beschuldigingen werden ingetrokken.

Daarnaast ziet de BVIKZ samenwerking van alle op dit gebied actieve mensen van groot belang. Alleen als je als officiële gesprekspartner wordt aangemerkt, lijk je een stem in het geheel te hebben. Aangezien deze situatie niet alleen in Nederland speelt, kan ook internationale samenwerking van belang zijn.

Want ook in Engeland worden tenminste 5.000 ouders verdacht van MbP, terwijl in een kinderziekenhuis in New York een verlamd meisje met Lyme expres op een betonnen vloer werd gegooid om ‘uit te sluiten dat zij zich aanstelde’. 

Daarom is goede documentatie essentieel. De ruim 50 onderzochte Lyme dossiers van de BVIKZ zijn in juni 2017 door de Ad Hoc Committee gepresenteerd aan de Speciale Rapporteur van de VN, als onderdeel van wereldwijde schending van mensenrechten van Lyme patiënten door de huidige politieke status quo. 

Voorlopig blijft het ook van belang dat gedupeerde ouders klachtenprocedures en het tuchtrecht blijven gebruiken, zodat vreemde ogen een normalere gang van zaken kunnen blijven afdwingen en de publieke opinie gegrond verontwaardigd kan zijn.

Dat zal ook reden zijn voor goede journalisten om deze vorm van geïnstitutionaliseerde kindermishandeling en schending van fundamentele mensenrechten gefundeerd aan de kaak te blijven stellen.

Interviewer / auteur: Huib Kraaijeveld

Links

Over deze On Lyme blog

Wij richten ons op het vertellen en verspreiden van verhalen die ertoe doen. U kan zich aanmelden voor de On Lyme Nieuwsbrief om op de hoogte te blijven van nieuwe publicaties.

Als u ons werk wilt ondersteunen, wordt uw donatie zeer gewaardeerd. 

Wilt u dit artikel ook 'liken', beoordelen en delen, zodat meer mensen deze informatie te zien krijgen? 

Lees 1605 keer Laatst aangepast op woensdag, 04 oktober 2017 12:14
Huib

Huib Kraaijeveld

Initiator On Lyme Foundation