zaterdag, 30 september 2017 13:17

Zorgen om Jeugdzorg (deel 1)

Geschreven door
Beoordeel dit item
(11 stemmen)

Wat is er aan de hand met Jeugdzorg in Nederland? Dat is de vraag die iedereen zal hebben gehad, die de “jacht op ouders door Veilig Thuis” heeft gevolgd in de recente uitzending van EenVandaag en de artikelen in het AD, Follow The Money en van de auteur van dit artikel. Veilig Thuis en het ministerie van VWS ontkenden de problemen echter. Dit leidde tot een tweede exclusief interview met de BVIKZ voor de On Lyme website. Dit artikel is grotendeels geschreven op basis van dit interview en is aangevuld met diverse ontwikkelingen sinds de spraakmakende uitzending van EenVandaag.

Het gehele artikel is relatief lang (leestijd ongeveer 15 minuten), wat echter nodig is om voor verschillende groepen mensen dit complexe en beladen onderwerp zorgvuldig te belichten. Voor de leesbaarheid is het in twee delen opgeknipt. De uitzending van EenVandaag van 9 september jongstleden is hieronder te bekijken, voor wie het gemist heeft.

De uitzending en de publicaties riepen vele vragen op over onzorgvuldigheid waarmee belastend bewijs tegen ouders wordt vergaard, de juistheid van de statistieken over kindermishandeling, de betrouwbaarheid van Vertrouwensartsen en over de perverse financiële prikkels achter het hele systeem van Jeugdzorg in Nederland.

“Feest” der herkenning

Tot diep in de nacht van zaterdag 9 september mailden en belden ouders de bestuursleden van de BVIKZ, de belangenvereniging voor ouders met kinderen die intensieve zorg nodig hebben. De reactie was unaniem: het was een feest der herkenning geweest! Met “feest” tussen aanhalingstekens.

Ouders vertelden dat zij dachten dat zij de enige waren die dit was overkomen, dat zij zich schaamden om hun verhaal te vertellen en dat zij vreesden voor afwijzing van hun sociale omgeving, als zij hier publiek ruchtbaarheid aan zouden geven.

De maandag na de uitzending ging BVIKZ voorzitter Vera Hooglugt met 200 dossiers naar het Ministerie van VWS. De directie van VWS noemde dit “incidenten, waarvoor men niet bereid was nader onderzoek te doen of het proces aan te passen”.

In de uitzending gaf Tanno Klijn van VT aan dat hij nog steeds in gesprek zou zijn met de BVIZK en sprak hij uit dat slechts vijf dossiers bekend zouden zijn. Vera Hooglugt: "Er was ons echter opgelegd dat wij slechts drie geanonimiseerde voorbeelden mee mochten nemen. In de notulen van de VVAK van maart 2017 daarnaast staat te lezen dat VT helemaal niet het voornemen had om verdere gesprekken met de BVIKZ te voeren."

De diagnose bij het kind

Bij ons eerste interview met de BVIKZ, negen maanden geleden, was de hoofdvraag hoe vooral ouders met kinderen met persisterende of chronische Lyme bejegend werden door Jeugdzorg. Toen was de directe aanleiding dat, ondanks winst in de rechtsgang, een moeder toch het contact met haar zieke kind verloor

De recente opmerking van Worm in de recente uitzending over “kinderen in rolstoelen, die drie keer per dag in bed gelegd werden en naar speciaal onderwijs onderwijs toe moesten, maar die dankzij ingrijpen van VT weer gewoon op de fiets naar school konden”, lijkt vooral te slaan op omstreden ziektes zoals chronische Lyme of ME. In februari 2017 heeft de BVIKZ de uitzending over Lyme bij EenVandaag geïnitieerd. 

Het verontrustende beeld dat de nieuwe uitzending echter schetst, is dat het geheel niet uitmaakt wat een kind mankeert en welke diagnose daarbij wordt gegeven. Het ‘fanatisme’, zoals advocaat Osinga het noemde, waarmee Vertrouwensartsen van VT proberen te bewijzen dat ouders hun kinderen iets aandoen, lijkt niets met de daadwerkelijke oorzaak van de gezondheidsproblemen van de kinderen te maken te hebben.

Dit bevestigt BVIKZ voorzitter Vera Hooglugt. Zij hebben nu dossiers van kinderen met Lyme, ME, EDS (een pijnlijke bindweefsel aandoening), onbegrepen koorts of pijnklachten, encefalitis, maar dus ook van kinderen die niet kunnen poepen, die even wat langzamer groeien door een koemelk-allergie of die na een valpartij in het zwembad schaafwonden hebben. Zelfs tandartsen blijken nu ouders aan te geven, als hun kinderen slechte tanden (‘cariës’) hebben.

Bij het opvragen van informatie bij een VT afdeling door de BVIKZ bleek echter dat de archivering zodanig plaatsvindt, dat er niet te achterhalen is in hoeveel gevallen het gaat om kinderen die bijvoorbeeld Lyme hebben. Alles wordt kennelijk als ‘kindermishandeling’ gelabeld.

Daarnaast reiken de lange armen van VT verder dan alleen gezondheidskwesties. Zelfs wanneer leraren op een school de voorkeur van ouders voor een ander soort onderwijs voor hun kind betwist, blijken zij zomaar melding van ‘vermoede kinderverwaarlozing’ te kunnen doen. Onder de noemer ‘kinderen wordt sociale ontwikkeling onthouden’ komen ouders onder de loep van VT te liggen. Vooral omdat het lijkt alsof Veilig Thuis zelf meent boven de Wet te mogen opereren, doemt zo een verontrustend beeld op.

De VVD, de partij van minister Schippers van VWS, beloofde voor de verkiezingen letterlijk dat “geen enkel kind met Lyme meer weggehaald zou worden bij zijn of haar ouders”. Deze belofte is nooit hard te maken met de huidige bevooroordeelde en ondoorzichtige gang van zaken bij VT.

Aantallen

In februari 2017 had de BVIKZ in totaal 168 dossiers samengesteld en geanalyseerd. Nu zijn dat er vele honderden. Het zorgvuldig samenstellen van een enkel dossier, wat soms het opvragen van wel twintig andere stukken vereist, kost bijna een volle werkweek. Alles wordt nauwgezet bestudeerd en de BVIKZ werkt daarbij samen met de betrokken advocaten naar oplossingen.

Desgevraagd blijkt dat in geen enkele van al deze beschuldigen de claim van de ouder dat zij vals zijn beschuldigd, onterecht te zijn. Dit betekent dat de grieven van al deze ouders gegrond zijn en dat VT op grote schaal zeer onzorgvuldig en onbehoorlijk te werk lijkt te gaan.

Wat de BVIKZ opvalt is dat “het al lang niet meer om het belang van het kind gaat, maar dat het een harde strijd is geworden tussen enerzijds de zogenaamde professionals van VT en de Raad voor de Kinderbescherming (RvdK) en anderzijds de ouders en kinderen. Hierbij worden feiten en omstandigheden die pleiten voor de onschuld van ouders, terzijde geschoven. VT en de RvdK redeneren zo naar hun eigen conclusie toe.”

Dit schetst een zorgelijk beeld over de zorgvuldigheid van handelen van Veilig Thuis in het bijzonder en de gehele keten van organisaties die acteren in Jeugdzorg in het algemeen. Staat het belang van het kind dan niet voorop? In geen enkel van de door de BVIKZ geanalyseerde dossiers speelt het belang van het kind ook maar enige rol.

Regie van ouders onderdrukt

De BVIZK ziet bij honderden ouders dezelfde problemen ontstaan en zo de eigen regie van ouders ernstig in gevaar komen. Bij iedere aanvraag voor een medische faciliteit, bij iedere professional die een mening heeft, bij iedere diagnose die niet sluitend te krijgen is, komt er een melding.

Dit staat loodrecht op de uitspraak van emeritus hoogleraar Kindergeneeskunde Hugo Heymans dat “uiteindelijk ouders hun eigen kind het beste kunnen lezen”, waar de BVIKZ zich volledig achter schaart.

Vera Hooglugt: “Wij zien in veel voorkomende gevallen dat de kennis van ouders over hun eigen kinderen terzijde geschoven wordt. De BVIKZ is er juist een groot voorstander van dat ouders als mede-professional gezien worden rondom het kind. Nu wordt de kennis en input van de ouder vaak als ‘lastig’ beschouwd. Er ontstaan meningsverschillen, waarbij de professional regelmatig het gelijk wil halen via een melding bij VT.”

Ouders die na een melding in een drang- of dwangtraject terecht komen, worden gedwongen om mee te werken aan hun eigen veroordeling. Bovendien moeten zij maar bewijzen dat zij onschuldig zijn. Dit verwoordde de vader van Tibbe letterlijk zo in de uitzending en blijkt ook uit de ingezonden brief ‘Stil’ van een moeder aan Vertrouwensarts Worm, die de BVIKZ kort na dit interview op Twitter postte.

Steeds is eenzelfde patroon zichtbaar: bij het minste teken van verzet of zelfs het hebben een eigen mening, ontstaat eerst een discussie, dan een dispuut en vervolgens een melding. “Wij weten het en wij bepalen”, lijkt het devies van VT te zijn.

Daarnaast zijn er alarmerende signalen dat er bij daadwerkelijke problemen niet wordt geacteerd door VT, vanwege een overvolle pijplijn van suggestieve meldingen en lopende onderzoeken naar PCF (Paediatric Condition Falsification): een aandoening bij het kind, waarbij een externe reden uitgesloten is.

Bij deze meldingen lijkt ook zeker sprake van ‘gender bias’ te zijn, want het zijn altijd de moeders die worden beschuldigd. Vooral wanneer kinderartsen hun diagnose niet volledig rond kunnen krijgen, uiten zij meteen vermoedens van kindermishandeling of doen direct melding. Inmiddels zou de BVIKZ een lijst aan kunnen leggen van artsen en ziekenhuizen, waar dit vaker voorkomt dan bij anderen. 

Het tweede artikel van FTM ‘Het nieuwe product van kinderbeschermers is intimidatie’ geeft weer hoe preventiemaatregelen een markt op zichzelf zijn geworden. Wat de BVIKZ zorgelijk vindt is dat een basisarts al bij VT kan werken en kennelijk zoveel macht heeft, dat de medische behandelingen van deskundige en soms internationaal vermaarde specialisten ‘overruled’ kunnen worden.

Kinderen worden nu gedwongen te stoppen met medicatie, waarbij in een aantal gevallen de gezondheid aantoonbaar is verslechterd. In bijna alle dossiers spelen ‘vermoedens van Munchausen by Proxy’ (MbP) en dus automatisch ook ‘PCF’ een bepalende rol. 

Zoals advocaat Korver in een interview al uitlegde is de naam ‘Münchausen by Proxy’ inmiddels is vervangen PDF / FDP. "Kinderen onder de achttien jaar krijgen nu namelijk het label PDF (Paediatric Diagnostic Falsification), terwijl ouders nu het label FDP (Fictitious Disorder by Proxy). Dit lijkt een hogere drempel te bieden, waarbij eerst aangetoond moet worden dat de diagnose niet klopt." Maar hoe zorgvuldig gebeurt dat? 

Waarheidsvinding

In eerder uitlatingen in de media heeft VT al laten weten dat zij niet aan waarheidsvinding doen. In een brief van de minister van Veiligheid & Justitie, d.d. 13-4-2016, over waarheidsvinding wordt VT echter niet expliciet genoemd. De minister stelt dat Gecertificeerde Instellingen (GI’s) en de RvdK aan waarheidsvinding moeten doen. Maar deze organisaties baseren zich wel op de VT rapporten.

Als deze rapporten geen onderscheid maken tussen objectieve feiten / omstandigheden en subjectieve of suggestieve ‘vermoedens’ (vanuit een mogelijk dubieus motief) dan koerst de hele keten op ondeugdelijke informatie. Zo blijkt er in het systeem ook geen filter te zijn om ‘treiter- of wraak’ meldingen te onderscheiden van gegronde meldingen.

Waarheidsvinding is nu feitelijk irrelevant bij de huidige cultuur binnen VT. Een verandering daarvan is eerst nodig, want nu heerst een cultuur van drang, hiërarchie, ouders onderdrukken en alle conflicten over de hoofden van kinderen uitvechten via VT.

Meldingsgekte

Via overheidscampagnes en speciale trainingen voor artsen en leraren wordt heel Nederland opgeroepen tot ‘melden’. In de uitzending werd dit door voorzitter Hooglugt ‘meldingsgekte’ genoemd. De vraag wat meldenswaardig is en wat niet, wordt überhaupt niet gesteld. Ieder onderbuikgevoel wordt zo beschouwd als gegronde reden tot melden van het desbetreffende gezin.

Daarnaast ontbreekt het bewustzijn van wat een (valse) melding doet met een gezin. Het beeld uit de vele dossiers is dat de oplossing nu erger is dan de kwaal: deze manier van acteren is schadelijk voor de sociale veiligheid van zowel de ouders als de kinderen.

De wal lijkt inmiddels het schip enigszins te keren. Een leerkracht die door VT actief werd verzocht om een melding te doen, weigerde dit omdat zij met eigen ogen had gezien welke schade een VT interventie had gedaan, bij een eerdere melding twee jaar daarvoor.

Daarnaast is kennelijk een VT arts aan het promoveren op het onderwerp ‘Munchausen by Proxy’. Hoogleraar Pieter Sauer vertelde dat dit een uiterst zeldzame psychiatrische aandoening is, die hij in veertig jaar tijd 3 of 4 keer had gezien.

Ook volgens de Amerikaanse psychiater Robert Bransfield, auteur van meerdere wetenschappelijke artikelen die in dergelijke gevallen behandeld en getuigd heeft, is dit een zeldzame psychiatrische aandoening, waarbij bewijs van schuld door het toedienen van een gifstof noodzakelijk is. In zijn veertigjarige carrière kwam Bransfield ook slechts eenmaal een feitelijk geval van MbP tegen.

Wordt vervolgd

Dit alles roept de vraag op of VT zo bijdraagt aan sociale cohesie en veiligheid. Handelen Vertrouwensartsen eerder op basis van vertrouwen of wantrouwen? En wat betekent dat?

Lees hier meer over in deel 2: 'vertrouwen of wantrouwen?'

Interviewer / auteur: Huib Kraaijeveld

Links

Over deze On Lyme blog

Wij richten ons op het vertellen en verspreiden van verhalen die ertoe doen. U kan zich aanmelden voor de On Lyme Nieuwsbrief om op de hoogte te blijven van nieuwe publicaties.

Als u ons werk wilt ondersteunen, wordt uw donatie zeer gewaardeerd. 

Wilt u dit artikel ook 'liken', beoordelen en delen, zodat meer mensen deze informatie te zien krijgen?  

 

Lees 5220 keer Laatst aangepast op woensdag, 04 oktober 2017 11:49
Huib

Huib Kraaijeveld

Initiator On Lyme Foundation