woensdag, 26 juli 2017 18:06

Zijn persister cellen eindelijk de verklaring voor aanhoudende Lyme symptomen?

Geschreven door
Beoordeel dit item
(10 stemmen)

Dr. Kim Lewis is onderzoeker en hoogleraar in de microbiologie en verbonden aan de NorthEastern University in Boston. Hij heeft veel prestigieuze onderscheidingen mogen ontvangen voor zijn werk. Hij is gespecialisteerd in onderzoek naar persister cellen en niet kweekbare bacteriën.  Hij werd genoemd door dr. Horowitz vanwege zijn baanbrekende werk. Kunnen persister cellen eindelijk de verklaring zijn voor aanhoudende Lyme symptomen? Zijn onderzoek naar de ziekte van Lyme lijkt veelbelovend.

Hoe kijkt u tegen ‘chronische’ Lyme aan?

Lyme is een verrassende en verwaarloosde ziekte in de ontwikkelde wereld. Het zou geen verwaarloosde ziekte moeten zijn omdat het een groot aantal mensen beïnvloedt. 10-20% van de patiënten die gediagnosticeerd en tijdig behandeld zijn, ontwikkelen Post Treatment Lyme Disease Syndrome (PTLDS). De oorzaak van PTLDS begrijpen we nog niet.

Wat onderzoekt u met betrekking tot Lyme en wat voor een betekenis heeft dat voor de klinische praktijk?

Mijn laboratorium richt zich op chronische infectieziekten in het algemeen. Wat we een aantal jaren geleden gevonden hebben, is dat bij chronische infectie een kleine populatie van cellen bestaat, die we persisters noemen. Dit zijn slapende, niet actieve, spore-achtige vormen, die tolerant zijn voor antibiotica.

Dit veroorzaakt een recidief van de infectie. Dit gebeurt in bijvoorbeeld urineweg infecties veroorzaakt door E. coli. Ook Pseudomonas in de longen van cystische fibrose patiënten persisteert. Ook spelen persisters een rol in infecties met Tuberculose. Dit wordt zeer goed begrepen dankzij het werk van mijn laboratorium en andere onderzoeksgroepen. Wij hebben behandelingen tegen deze persister cellen ontwikkeld met groot succes.

Neem MRSA bijvoorbeeld: dat is een zeer vieze, vervelende infectie die zowel acuut als chronisch kan verlopen.
MRSA veroorzaakt bot- en beenmerg ontstekingen (osteomyelitis) en is buitengewoon moeilijk te behandelen. Voor deze ziekte hebben we een middel gevonden dat nu wordt ontwikkeld en hopelijk voor behandeling gebruikt gaat worden.

Gebaseerd op deze successen hebben we besloten om het hele probleem met de ziekte van Lyme te benaderen. We onderzoeken nu de link tussen persister cellen en PTLDS. Er zijn twee manifestaties van de ziekte waarbij ik en mijn onderzoeksteam denken te kunnen helpen.

Post Treatment Lyme Disease Syndroom

Reden 1 is het voorkomen van PTLDS. Nu ontwikkelen 10-15% van de patiënten die tijdig worden gediagnosticeerd en behandeld PTLDS. Hoe korter het lichaam in contact komt met de bacterie, hoe lager de kans dat er onaangename gevolgen zullen ontstaan zoals PTLDS. Iedereen die ik sprak, met inbegrip van artsen die sceptisch zijn over de persisterende aanwezigheid van de bacterie, zijn het hier over eens.

De kansen dat je PTLDS ontwikkelt zullen drastisch afnemen als je de bacterie direct uitschakelt. Door zeer krachtige therapie in te zetten die de bacterie bijna onmiddellijk uitschakelt, nemen de kansen op PTLDS waarschijnlijk af. Dit is een verbetering op een therapie die 2-3 weken moet duren. Ik vermoed dat deze 2-3 weken behandelingen nu nodig zijn vanwege de persister cellen. Antibiotica zou moeten werken in een dag of twee; dat zou niet twee weken moeten duren.

Lyme Artritis

Reden 2 is waar de patiënten Lyme artritis hebben ontwikkeld door een vertraagde diagnose. Bij Lyme artritis is dikwijls 3 maanden antibiotica nodig om de bacterie uit te roeien. Dit is geen goede manier om een besmettelijke ziekte te behandelen. We moeten voorkomen dat we patiënten moeten behandelen met 3 maanden antibiotica. Dit geeft enorme bijwerkingen, vernietigt de nuttige bacteriën (microbioom) en heeft andere nare neven-effecten. Dit kan aanzienlijk worden verbeterd. Opnieuw, waarom heb je 3 maanden antibiotica nodig? Er is weinig twijfel dat dit komt omdat er persister cellen zijn. Zo zie ik voor de hand liggende manieren om in te grijpen.

Dan is er het complexe verhaal van mensen die helaas lijden aan PTLDS. Een mogelijkheid is dat er nog steeds persister cellen in lage aantallen aanwezig zijn die een sluimerende ontsteking veroorzaken die zich wellicht uit als een auto-immuunziekte. De andere mogelijkheid, die de meerderheid van de artsen lijkt aan te hangen, is dat de bacterie weg is en er schade is gedaan aan het immuunsysteem waardoor je opnieuw een presentatie hebt van klachten.

Een ding dat we willen vermijden, is onsuccesvol zijn in wat we ondernemen. Ik werk niet graag aan een project waar geen mogelijkheden liggen voor een oplossing. Ik heb veel zitten denken over dit probleem. Hoe weten we zeker dat de bacterie is uitgeroeid in patiënten met PTLDS?

Er zijn interessante studies geweest over de microbioom en auto-immuunziekten. Die studies laten zien dat het herstellen van de microbioom auto-immuunklachten verbetert. Momenteel kijken we met de groep van de John Hopkins University naar de microbioom van patiënten met PTLDS. We kijken of er abnormaliteiten zijn. Als die er zijn hebben we een goed idee hoe we dat kunnen herstellen. Dit zijn mijn algemene gedachten over hoe we kunnen interfereren met de ziekte.

Hoe maakt u onderscheid tussen mensen met een actieve infectie en PTLDS?

Ik ben geen expert op het gebied van diagnostiek, maar ik heb dit natuurlijk nauwgezet gevolgd. Om goed werk te leveren, moeten we er natuurlijk zeker van zijn dat iemand echt PTLDS heeft en geen andere aandoening. Het zou dus fijn zijn als we een biologische marker vinden. Zo zouden we een bloedtest kunnen afnemen en zeggen: deze patiënt heeft PTLDS.

Ik was recent op een Lyme bijeenkomst en de groep van Colombia University presenteerde zeer spannende resultaten. Ze hebben markers ontdekt die een sterke correlatie hebben met PTLDS. Met ongeveer 80% nauwkeurigheid kun je de aandoening voorspellen. Dat is vrij hoog. Ze hebben dit nog niet gepubliceerd, maar het is onderweg en ik denk dat dit een groot verschil gaat maken.

Is kweek voor Borrelia infectie de gouden standaard voor bevestiging van genezing?

Verschillende groepen hebben gerapporteerd dat je in een diermodel het DNA van de bacterie kunt aantonen. Het DNA is wel aanwezig, maar ze kunnen de bacterie niet kweken. Door een teek op het dier aan te brengen, kan de teek de bacterie oppikken en overdragen aan een ander dier waarin hetzelfde DNA vervolgens kon worden aangetoond. Deze dieren ontwikkelen dan eenzelfde ziekteproces.

Dit is de niet te kweken vorm van de bacterie. Een van de specialisaties van ons laboratorium is werken met niet te kweken bacteriën. Dit gaan we tot de bodem uitzoeken.

Sommige doktoren zeggen dat co-infecties een rol spelen, wat denkt u?

Er zijn verschillende factoren waardoor de patiënt PTLDS ontwikkelt. Aan de John Hopkins Universiteit vinden ze dat ongeveer 10% van de patiënten PTLDS ontwikkelt en ze voeren natuurlijk routine-matig tests voor co-infecties uit maar tot op heden zijn de aantallen patiënten met co-infecties niet hoog. Ik denk niet dat alleen patiënten met meer infecties dan alleen Borrelia Burgdorferi PTLDS ontwikkelen. Ik zie daar geen correlatie.

Is er hoop voor patiënten met voortdurende klachten?

In Amerika is er een hernieuwde interesse voor de ziekte van Lyme. Vanuit verschillende velden zoals immunologie, diagnostiek, epidemiologie wordt er meegewerkt. Dit netwerk aan samenwerkingen was er 10 jaar geleden niet. Er zitten nog steeds gaten in onze kennis en data maar we vullen dit steeds sneller op.

Is er iets wat u wil toevoegen aan dit interview?

Een van de redenen waarom dit onderzoeksveld wordt verwaarloosd is vanwege het gebrek aan fondsen om betekenisvol onderzoek te doen. In zowel de Verenigde Staten als in Europa. Dit is aan het veranderen in Amerika. Verschillende fondsen hebben aanzienlijke ondersteuning geboden aan wetenschappers zoals ik.

Het National Institute of Health intensiveert ook de financiële ondersteuning. Ik denk niet dat zulke ingrijpende veranderingen plaats vinden in Europa. De Europese manifestatie van Lyme is iets anders dan die in Amerika. We hopen dat onze onderzoeksresultaten ook zullen vertalen naar Europa maar dat is geen zekerheid. Het zou mooi zijn als vergelijkbare, goed gefinancierde ontwikkelingen in Europa zouden plaats vinden.

"Ik hoop dat mensen zoals jij zullen helpen om overheden en fondsen te stimuleren om fatsoenlijk geld voor onderzoek naar deze ziekte te financieren."

Over deze On Lyme blog

Wij richten ons op het vertellen en verspreiden van verhalen die ertoe doen. U kan zich aanmelden voor de On Lyme Nieuwsbrief om op de hoogte te blijven van nieuwe publicaties.

Als u ons werk wilt ondersteunen, wordt uw donatie zeer gewaardeerd. 

Wilt u dit artikel ook 'liken', beoordelen en delen, zodat meer mensen deze informatie te zien krijgen?  

Lees 5613 keer Laatst aangepast op maandag, 23 oktober 2017 12:30
Huib

Huib Kraaijeveld

Initiator On Lyme Foundation