maandag, 24 juli 2017 13:55

Is er hoop voor Lyme patiënten? Interview met Richard Horowitz

Geschreven door
Beoordeel dit item
(36 stemmen)

"Is er hoop voor Lyme patiënten?" In een exclusief interview geeft de internationaal befaamde arts dr. Richard Horowitz antwoord op deze vraag, die voor vele mensen urgent is. In dit interview vertelt hij over oplossingen voor chronische Lyme en waarom de huidige aanpak faalt. 

Richard Horowitz is gespecialiseerd in interne geneeskunde. Hij heeft meer dan 12,000 mensen met chronische Lyme behandeld. Ook is hij medisch directeur van de Hudson Valley Healing Arts Center. Hij opende dit centrum ongeveer 20 jaar geleden om aan de behoefte van chronisch zieke patiënten te voldoen die moeilijk toegang hadden tot zorg.

U was onlangs in Toronto, voor welke gelegenheid was u daar?

In Toronto was ik aanwezig op een Lyme conferentie. Ik heb overheidsmedewerkers en een van de leden van het parlement ontmoet. Er was een gala voor kinderen met de naam: ‘Lyme Out Loud Canada.’ Dit gala was georganiseerd voor kinderen in Canada die ziek zijn en geen toegang hebben tot zorg. De volgende dag gaf ik een lezing aan artsen. De lezing duurde vier uur en ging over de wetenschap rondom tekenbeet infecties en hoe we deze meervoudige infecties behandelen in de Verenigde Staten.

U heeft meer dan 12.000 patiënten behandeld, hoe gaat het nu met ze?

De patiënten die mij consulteren en chronisch ziek zijn, hebben niet alleen de ziekte van Lyme. Ze hebben bijna altijd co-infecties zoals Babesia, een malaria-achtige parasiet, en Bartonella, een vorm van kattenkrabziekte.

Door de infecties en ontstekingen ontstaan vermoeidheid, hoofdpijn, gewrichtspijn, spierpijn, geheugen- en concentratie problemen en slaapstoornissen. Deze overlappende oorzaken van co-infecties, slaap stoornissen, hormoonverstoringen en darmproblemen houden mensen ziek.

Met het overgrote deel van mijn patiënten gaat het heel goed. Over de afgelopen 30 jaar heb ik op basis van mijn ervaring een model ontwikkeld, dat ik het MSIDS model noem: Multiple Systemic Infectious Disease Syndrome. Dit model richt zich op alle verschillende overlappende factoren van ontstekingen en infecties.

Patiënten kunnen bijvoorbeeld het verkeerde dieet volgen of voedsel eten waar ze allergisch voor zijn. In de moeilijke patiënten zijn altijd meerdere oorzaken die tegelijkertijd moeten worden aangepakt.

Wat vindt u van de Nederlandse PLEASE studie, die zou aantonen dat langere behandeling met antibiotica niet werkt bij persisterende Lyme?

Helaas adresseren veel dubbel-blind uitgevoerde studies uit de Verenigde Staten en Europa, zoals de PLEASE-studie, deze overlappende factoren niet correct. In die studies wordt geen rekening gehouden met de co-infecties die een grote rol spelen in waarom patiënten ziek blijven.

Ook het nieuwe wetenschappelijke onderzoek naar persister cellen en biofilms is belangrijk. De antibiotica die werden gebruikt in deze studies kunnen de persister cellen niet uitroeien waardoor de ziekte na het staken van behandeling weer terugkomt.

Wat is volgens u het belang van de huidige persister-studies?

Persisters zijn erg belangrijk. De afgelopen jaren was er een aantal doorbraken in onderzoek. Een van de doorbraken kwam van Kim Lewis van de NorthEastern University. De andere doorbraak kwam van Ying Zhang en zijn collega’s aan de John Hopkins Universiteit. Kim Lewis en Ying Zhang ontdekten beiden onafhankelijk van elkaar dat Lyme persister cellen vormt.

Wat ze vonden is dat er bij Lyme verschillende persister cellen bestaan. We dachten dat het alleen de cyste vormen waren die verantwoordelijk waren voor de aanhoudende en recidiverende infectie. Nu weten we dat er heterogene slapende persister cellen zijn ​​die ook in biofilms overleven, en deze kunnen zich in verschillende stadia van deling bevinden.

Biofilms zijn micro-kolonieën van bacteriën. In de kolonie zijn ze afgeschermd voor invloeden van buitenaf en daardoor zijn ze ook ongevoelig om te worden gedood door antibiotica.

Resultaten in het laboratorium en een nieuw protocol

In het onderzoek dat Kim Lewis deed gebruikte hij Ceftriaxon. In het laboratorium doodt dat 99% van de bacteriën maar wanneer je de antibiotica stopt, groeien de bacteriën terug. Ying Zhang van de John Hopkins Universiteit vond precies hetzelfde. Hij doet nu onderzoek naar verschillende antibiotica die deze persister cellen kunnen doden.

Ik heb veel ervaring opgedaan met het behandelen van Tuberculose toen ik 30 jaar geleden werkte als dokter binnen de HIV gemeenschap. Ik heb ervaring met Rifampicine, Isoniazide en Pyrazinamide. Vanuit die ervaring bedacht ik dat Tuberculose medicijnen wel eens zouden kunnen helpen tegen Lyme persisters.

Eva Sapi, van de Universiteit van New Haven, toonde aan dat een combinatie van Doxycycline, Rifampicine en Dapsone meer dan 50% van de biofilm massa van Borrelia doodde in 72 uur. Daarnaast heeft Dapsone effecten op auto-immuunziekten en Dapsone heeft ook anti-malaria effecten waardoor het van toegevoegde waarde voor behandeling van Babesia kan zijn.

Bent u in staat patiënten te helpen met deze nieuwe inzichten?

De groep patiënten die eerdere behandelingen hadden gefaald boeken vooruitgang met deze nieuwe aanpak. Deze medicijnen zijn gericht tegen de verschillende persister cellen en werken tegen meerdere co-infecties. We zijn erg enthousiast dat we nieuwe manieren hebben gevonden om patiënten te helpen.

Ik heb vorig jaar twee artikelen gepubliceerd in de wetenschappelijke literatuur over nieuwe persister-antibiotica. We gebruikten oude Tuberculose antibiotica voor de behandeling van de ziekte van Lyme. We vonden dat Dapsone erg effectief is in het behandelen van patiënten bij wie de traditionele behandelingen met Doxycycline of Ceftriaxon faalden.

Hoeveel mensen raken er besmet met Lyme?

Er zijn geen harde cijfers over hoe ver de epidemie zich heeft verspreid. De CDC (het RIVM van de Verenigde Staten) zegt dat ze het aantal infecties per jaar hebben onderschat. In 2013 corrigeerden ze hun cijfers: van 30.000 infecties naar 300.000 infecties per jaar.

In 2015 was er een publicatie in Emerging Infectious Diseases dat er een 320% toename was in het aantal gemeentes dat werd getroffen door de ziekte van Lyme. Trekvogels verspreiden de teken van regio naar regio. Dit is ook de reden waarom de ziekte zich verspreidt door Europa. Hierdoor komt Lyme nu ook in andere landen zoals China voor, waar de ziekte voorheen niet werd gerapporteerd.

CVS & Fibromyalgie

Als we kijken naar de ziektes die Lyme kan nabootsen: 3.5% van de inwoners van de Verenigde Staten heeft Chronisch Vermoeidheidssyndroom en 1.5% van de Amerikanen heeft Fibromyalgie. Dat betekent dat 5% van meer dan 350.000.000 mensen in de Verenigde Staten een chronische ziekte aan spieren en bindweefsel heeft met ernstige vermoeidheid.

Ook hebben 18.000.000 mensen Chronische Vermoeidheidssyndroom en Fibromyalgie en we weten dat dit een klinische diagnose is. Er zijn geen tests die deze ziekte kunnen aantonen. Dus als je vermoeid bent, pijnen hebt, geheugenproblemen en een slaapstoornis en een arts voert een ELISA test uit, een bloedtest voor Lyme die 50% van de gevallen mist, dan kun je de diagnose Chronische Vermoeidheidssyndroom of Fibromyalgie krijgen. Terwijl je toch bent besmet met Lyme.

Auto-Immuunziekten

Ook weten we dat er in de Verenigde Staten 50.000.000 mensen worden gediagnosticeerd met een auto- immuunziekte. Lyme kan reumatoïde artritis, lupus en multiple sclerose (MS) nabootsen. Het overgrote deel van de mensen die ik heb gezien met MS hadden na goed onderzoek toch de ziekte van Lyme.

Veel van deze patiënten kunnen van de MS medicatie af zodra we Lyme behandelen en de overlappende bronnen van ontsteking via de MSIDS map.

Alzheimer

Elke 67 seconden wordt er iemand gediagnosticeerd met Alzheimer in de Verenigde Staten. We weten nu dat Borrelia spirocheten gevonden worden in de hersenen van Alzheimer-patiënten.

Onderzoekers uit de hele wereld hebben hierover gepubliceerd, waaronder Dr Judith Miklossy uit Zwitserland en Dr Alan McDonald uit de Verenigde Staten. Onlangs hebben onderzoekers van de Drexel University in Pennsylvania gepubliceerd dat ze Lyme spirocheten vinden in biofilms van mensen met de ziekte van Alzheimer.

Lyme “De Grote Imitator”

De reden dat we geen schattingen kunnen maken van de daadwerkelijke aantallen is omdat Lyme zoveel verschillende andere ziektes nabootst waaronder Alzheimer’s, autoimmuunziekten, chronische vermoeidheidssyndroom en fibromyalgie.

Wanneer je de gevallen van mensen die zijn aangedaan door deze ziektes samenvoegt dan zouden we met miljoenen gevallen van Lyme en tekenbeetinfecties per jaar te maken kunnen hebben in de Verenigde Staten. Natuurlijk is dat een schatting.

De CDC gebruikt een nauwe definitie van de ziekte en een 2-voudige testmethode om hun epidemiologische statistieken op de bouwen. Deze methode pikt slechts 50% van de gevallen op.

U pleit voor een geïndividualiseerde behandeling waarbij verschillende ziekte-factoren worden meegenomen. In hoeverre verschilt die aanpak van het huidige medische paradigma en de algemene benadering van ziekten zoals Lyme?

Voor de behandeling van de ziekte van Lyme bestaan er twee ‘standards of care’. Aan de ene kant heb je de IDSA, de Infectious Disease Society of America, die in feite zegt dat Lyme makkelijk te diagnosticeren en te behandelen is.

De IDSA richtlijnen voor de ziekte van Lyme staan niet langer vermeld op de Amerikaanse overheidswebsite (The National Guideline Clearing House). Ze zijn verwijderd omdat ze 10 jaar oud zijn en niet meer aan de huidige stand van wetenschap voldoen.

De ILADS richtlijnen worden anderzijds nog steeds vermeld door The National Guideline Clearing House. Ik was een van de oprichtende leden van de Lyme and Associated Diseases Society en ik was een van de schrijvers van de eerste ILADS richtlijnen.

De huidige ILADS richtlijnen zijn geschreven door Dr Daniel Cameron en voldoen aan de hoogste standaard voor richtlijnen ontwikkeling van de Institute of Medicine (IOM).

De Annals of Internal Medicine publiceerde een aantal jaren geleden een artikel dat naar de IDSA richtlijnen keek. Uit dit onderzoek bleek dat tenminste 50% van de aanbevelingen in deze richtlijnen de opvattingen van de auteurs waren en niet gebaseerd op sterk wetenschappelijk bewijs.

NIH studies

Als je naar de dubbel blind placebo gecontroleerde studies kijkt die door de National Institute of Health zijn uitgevoerd dan zie je in 2 van de 3 studies verbetering van klachten door herhaalde antibiotica-behandeling.

In de Krups-studie die enkele jaren geleden gepubliceerd werd, werd de vermoeidheid van patiënten beter. In de studie van Dr Brian Fallon, gepubliceerd in Neurology in 2008, werden de cognitieve problemen van de patiënt beter. De PET-scans van de hersenen van de patiënten lichtten op tijdens behandeling met ceftriaxon, wat aantoont dat het medicijn effect heeft.

Het probleem is dat ze niet beter bleven omdat ze na een paar maanden de behandeling stopzetten, en Lyme kan een persisterende infectie zijn wanneer de ziekte niet vroeg behandeld wordt.

Verschillende Borrelia soorten

We worden geconfronteerd met verschillende opkomende soorten Borrelia. Er zijn minstens 15 nieuwe Borrelia soorten gemeld in de medische literatuur in de afgelopen 20 jaar. Dat is bijna 1 nieuwe soort per jaar. Borrelia Miyamotoi, komt in tot wel 15% van de teken voor in de Verenigde Staten en Europa.

De tests voor de ziekte van Lyme pikken die specifieke Borrelia-soort niet op. Je kan dus een EM uitslag krijgen, de aangezichtsverlamming van Bell, hersen- en hersenvlies ontsteking hebben en heel erg ziek zijn en de dokter denkt aan Lyme maar de test is negatief voor Borrelia burgdorferi, de verwekker van de ziekte van Lyme. Daardoor kan de arts besluiten niet te behandelen. Hierdoor ontstaan er op de lange termijn ernstige klachten en mogelijk invaliditeit.

De richtlijnen nemen deze opkomende Borrelia soorten niet in overweging. In Europa heb je Borrelia Afzelii en Borrelia Garinii, de Europese veroorzakers van de ziekte van Lyme waarvoor tests bestaan maar je hebt bijvoorbeeld ook Borrelia Valaisiana, Borrelia Miyamotoi en andere Borrelia soorten die niet worden opgepikt door de standaard tests.

Co-infecties

We moeten naar de opkomende Borrelia soorten kijken als ook naar andere co-infecties. In de laatste twee jaar zijn er verschillende artikelen gepubliceerd die rapporteren dat in meer dan 80% van de gevallen de Babesia parasiet tegelijkertijd met Lyme wordt overgedragen. Dat is alsof je Malaria krijgt bovenop Lyme.

Bartonella soorten onderdrukken ook de afweer. Lyme doet dat ook. Wij zien onder onze patiënten populatie ook veel mensen met chronische, variabele immuun deficiëntie (CVID). In deze gevallen kun je langdurig antibiotica geven, maar een gebrekkig immuunsysteem belemmert de behandeling.

Als je patiënten wil genezen, waarbij de diagnose lang op zich liet wachten, zul je de ontregeling van het afweersysteem moeten behandelen, de co-infecties, de hormoonverstoringen en de slaap-stoornissen en alle andere punten op de MSIDS-map. Als je een van de oorzaken niet aanpakt blijven mensen ziek.

Zorgkosten

De zorgkosten stijgen wereldwijd en daarom hebben we een paradigmaverschuiving nodig in hoe we geneeskunde beoefenen. Niet alleen voor Lyme maar voor alle chronische ziekten. 86% van de gezondheidskosten in de Verenigde Staten zijn het gevolg van chronische ziekten onder de bevolking en 70% van de bevolking sterft aan de gevolgen van een chronische ziekte.

Over de hele wereld zoeken overheden naar oplossingen voor de stijgende kosten van de gezondheidszorg. Toch kijken we niet naar de onderliggende oorzaken van chronische aandoeningen.

19% van de inwoners van de Verenigde Staten is invalide. We moeten naar nieuwe manieren zoeken om deze chronische aandoeningen te behandelen en te genezen. Ik weet dat Europa met hetzelfde probleem worstelt.

Lyme is geen nieuwe ziekte. Hoe lang is dit al gaande en wat is er nodig voor vooruitgang?

Lyme bestaat al een lange tijd. Ze vonden bewijs voor Borrelia bacteriën in Ötzi, de Neanderthaler die meer dan 5000 jaar geleden leefde. Ze hebben Babesia gevonden in fossielen. Deze parasiet bestaat al miljoenen jaren.

Mensen verhuizen naar beboste gebieden waardoor we een toename zien van tekenbeet infecties en daardoor zien we een stijging van Ehrlichia, Anaplasma, Babesia, Powassan virus, Tick Borne Encephalitis virus, Heartland virus, Bourbon virus, Rickettsia…

De hoeveelheid besmette teken neemt toe en we kunnen meerdere infecties oplopen door één tekenbeet.

Bestrijdingsmiddelen en gifstoffen

Ook zie ik dat mensen hoge concentraties van bestrijdingsmiddelen en andere gifstoffen binnen krijgen. Deze gifstoffen stapelen zich op in het lichaam omdat ze vet oplosbaar zijn. Deze gifstoffen zijn nu ook in verband gebracht met auto-immuunreacties, net zoals de ziekte van Lyme auto-immuunreacties kan veroorzaken. De combinatie van deze gifstoffen en verschillende infecties veroorzaken een deel van de chronische ziektes die we zien in de 21e eeuw.

Daarom moet onze benadering van gezondheidszorg veranderen, en moeten we niet alleen op zoek gaan naar één oorzaak voor één ziekte. We moeten kijken naar multifactorische oorzaken van ziekte, zoals chronische infecties, gifstoffen en hoe de detoxificatie van het lichaam functioneert. We moeten vooral voorzichtig zijn omdat sommige van deze infecties, evenals gifstoffen, kunnen worden doorgegeven van moeder op kind.

Uit studies van Harvard en UC California Davis blijkt dat deze gifstoffen nu voorkomen bij kinderen die zijn gediagnosticeerd met Autism Spectrum Disorder (ASD). We weten dat artsen in Europa, die de ziekte van Lyme behandelen, ook kinderen zien met ontwikkelingsstoornissen en ASD. Deze kinderen worden beter door de onderliggende infecties en gifstoffen te behandelen.

Vormen van transmissie

We weten dat Lyme van moeder op kind kan worden overgedragen. Voor Babesia, Bartonella en Rickettsia infecties geldt hetzelfde. Babesia, Anaplasma en Bartonella komen voor in het bloed van de bloedbank en ook Relapsing Fever Borrelia kunnen worden verspreid via bloed.

We moeten dus voorzichtig zijn omdat er verschillende vormen van transmissie mogelijk zijn. Ik denk dat niet alle zwangere vrouwen zich er bewust van zijn dat ze miskramen kunnen krijgen en infecties en gifstoffen kunnen overdragen aan hun kinderen.

Om de toekomstige generaties te beschermen moeten we voorzichtig zijn met al deze infecties, bestrijdingsmiddelen en gifstoffen die we nu aantreffen in het lichaam.

U heeft samengewerkt met een team aan een rapport voor de Wereld Gezondheid Organisatie (WHO), wat is de betekenis van dit rapport?

Verzekeringsmaatschappijen beperken vaak toegang tot de goede zorg voor mensen die lijden aan de ziekte van Lyme en bijbehorende co-infecties. Ik heb patiënten die 10-20 artsen zagen voor ze bij mij terecht kwamen.

De reden dat ze naar meerdere artsen zijn gegaan, is dat de bloedtesten voor de ziekte van Lyme onbetrouwbaar zijn en als ze wel worden gediagnosticeerd, gebruiken sommige artsen oudere richtlijnen zoals de IDSA richtlijnen die gewoon niet werken in de praktijk.

Als verzekeringsmaatschappijen deze richtlijnen aannemen voor mensen met chronische Lyme-ziekte, kan dit uiteindelijk leiden tot langdurig lijden en invaliditeit.

ICD codering van de WHO

We hebben gekeken naar de WHO richtlijnen en de ICD9 codering en we realiseerden ons dat er geen codering bestaat voor mensen met chronische Lyme.

Er zijn verschillende manifestaties van Lyme waarvoor geen codering bestaat in de ICD9, ICD10 of ICD11, de aankomende ICD update.

We hebben een document opgesteld waarin we de codes hebben uitgebreid voor verschillende manifestaties van Lyme. Daarna volgt een ontmoeting in Genève met de Speciale Rapporteur van de VN.

Adhoc Committee

Artsen, onderzoekers en wetenschappers uit verschillende landen over de hele wereld kwamen samen om de wetenschappelijke literatuur te herzien. We hebben een document opgesteld voor de WHO, dat de codering voor Lyme-ziekte uitbreidt.

De WHO houdt zich bezig met mensenrechten en toegang tot zorg, met name voor mensen in zwakkere posities. Chronische Lyme-patiënten hebben geen goede toegang tot zorg door onvoldoende diagnostische en therapeutische protocollen voor de behandeling van de ziekte.

We hopen dat ons document ervoor zorgt dat nieuwe coderingen voor de ziekte van Lyme ontstaan die het zorgaanbod en de toegang tot zorg voor deze groep verbetert. We hopen dat dit de wereldwijd mensen die lijden aan deze ziekte zal helpen.

Is er hoop voor mensen die ziek blijven ondanks de beschikbare behandelingen?

Ja. Ik ben al 30 jaar betrokken bij deze ontwikkelingen rondom de ziekte van Lyme. Toen ik mijn eerste boek ‘Why Can’t I Get Better?’ schreef werd 90-92% van mijn patiënten beter aan de hand van mijn 16 punten MSIDS model dat ik beschreef in mijn eerste boek.

In mijn nieuwe boek ‘How Can I Get Better?’ heb ik een nieuw persister protocol beschreven waarmee ik tweederde van de kleine groep mensen beter krijg die ziek bleven ondanks de aanpak volgens het MSIDS model. Ik hoef geen PICC-lijn te plaatsen of intraveneuze antibiotica toe te dienen in veel van deze mensen.

Het persister protocol met Dapsone, Doxycycline en Rifampicine blijkt een uitstekend protocol. Het penetreert goed in het centrale zenuwstelsel en mensen knappen op. Hun geheugen en concentratie verbetert, de vermoeidheid neemt af, hun spierpijn en gewrichtspijn verbetert, de zenuwpijn wordt minder en de slaapstoornissen verbeteren.

Er is hoop

Er is hoop voor Lyme patiënten. Ze moeten nooit opgeven! Ik zie dat het soms 1-2 jaar duurt voor er verbetering optreedt in de moeilijkste patiënten, maar herstel is mogelijk.

Ik behandelde een jonge man die al 2,5 jaar in een rolstoel zat vanwege de ziekte van Lyme en Parkinsonismes. Hij begint nu eindelijk weer te lopen en hij heeft zijn rolstoel steeds minder nodig.

Ik had een jong meisje in mijn praktijk die letterlijk dood aan het gaan was door de epileptische aanvallen. Ze kreeg hoge doseringen morfine voor de pijn terwijl wij Lyme, Babesia en Bartonella vonden. In haar geval had ze door de behandeling verbetering binnen een maand.

Er zijn antwoorden en oplossingen en er is hoop. Ik wil je hartelijk bedanken voor het interview want het is zo belangrijk om dit te bespreken voor al de mensen die momenteel ziek zijn en lijden.

dr. Richard Horowitz

Over deze On Lyme blog

Wij richten ons op het vertellen en verspreiden van verhalen die ertoe doen. U kan zich aanmelden voor de On Lyme Nieuwsbrief om op de hoogte te blijven van nieuwe publicaties.

Als u ons werk wilt ondersteunen, wordt uw donatie zeer gewaardeerd. 

Referenties:

  • Berende A, ter Hofstede HJ, Donders AR, van Middendorp H, Kessels RP, Adang EM, et al. Persistent Lyme Empiric Antibiotic Study Europe (PLEASE)–design of a randomized controlled trial of prolonged antibiotic treatment in patients with persistent symptoms attributed to Lyme borreliosis. BMC Infectious Diseases. 2014;14:543.  
  • Sharma B, Brown AV, Matluck NE, Hu LT  en Lewis K. Borrelia burgdorferi, the causative agent of Lyme disease, forms drug-tolerant persister cells. Antimicrob. Agents Chemother. 2015;AAC.00864-15.
  • Feng J, Wang T, Shi W, Zhang S, Sullivan D, Auwaerter PG en Zhang Y. Identification of novel activity against Borrelia burgdorferi persisters using an FDA approved drug library. Emerg Microbes Infect. 2014;3(7):e49.
  • Miklossy J, Khalili K, Gern L, Ericson RL, Darekar P, Bolle L, et al. Borrelia burgdorferi persists in the brain in chronic lyme neuroborreliosis and may be associated with Alzheimer disease. J Alzheimers Dis. 2004;6(6):639-49.
  • Miklossy J. Chronic or late lyme neuroborreliosis: analysis of evidence compared to chronic or late neurosyphilis. Open Neurol J. 2012;6:146-57.
  • MacDonald AB. Borrelia in the brains of patients dying with dementia. JAMA. 1986;256(16):2195-6.
  • MacDonald AB. Plaques of Alzheimer‘s disease originate from cysts of Borrelia burgdorferi, the Lyme diseasespirochete. Med Hypotheses. 2006;67(3):592-600.
  • Allen HB, Morales D, Jones K en Joshi S. Alzheimer’s Disease: A Novel Hypothesis Integrating Spirochetes, Biofilm, and the Immune System. J Neuroinfect Dis. 2016;7:200.
  • Gary P. Wormser, Raymond J. Dattwyler, Eugene D. Shapiro,6 John J. Halperin, Allen C. Steere, Mark S. Klempner, et al. The Clinical Assessment, Treatment, and Prevention of Lyme Disease, Human Granulocytic Anaplasmosis, and Babesiosis: Clinical Practice Guidelines by the Infectious Diseases Society of America. Clinical Infectious Diseases 2006; 43:1089–134
  • Daniel J Cameron, Lorraine B Johnson & Elizabeth L Maloney. Evidence assessments and guideline recommendations in Lyme disease: the clinical management of known tick bites, erythema migrans rashes and persistent disease. Expert Review of Anti-infective Therapy. 2014; 12:9, 1103-1135.
  • Krupp LB, Hyman LG, Grimson R, Coyle PK, Melville P, Ahnn S et al. Study and treatment of post Lyme disease (STOP-LD): a randomized double masked clinical trial. Neurology. 2003;60(12):1923-30.
  • Fallon BA, Keilp JG, Corbera KM, Petkova E, Britton CB, Dwyer E, et al. A randomized, placebo-controlled trial of repeated IV antibiotic therapy for Lyme encephalopathy. Neurology2008;70(13):992-1003.
  • Hertz-Picciotto I, Croen LA, Hansen R, Jones CR, van de Water J en Pessah IN. The CHARGE study: an epidemiologic investigation of genetic and environmental factors contributing to autism. Environ Health Perspect. 2006;114(7):1119-25. 
  • Dodd RY, Leiby DA. Emerging infectious threats to the blood supply. Annu Rev Med 2004;55:191-207.
  • McQuiston JH, Childs JE, Chamberland ME, Tabor E. Transmission of tick-borne agents of disease by blood transfusion: a review of known and potential risks in the United States. Transfusion 2000;40:274-84.
  • Moritz ED, Winton CS, Tonnetti L, Townsend RL, Berardi VP, Hewins ME, et al. Screening for Babesia microti in the U.S. Blood Supply. N Engl J Med 2016; 375:2236-2245.
Lees 40383 keer Laatst aangepast op maandag, 12 februari 2018 17:09
Huib

Huib Kraaijeveld

Initiator On Lyme Foundation