donderdag, 17 september 2015 15:12

Saar's verhaal: bestemming bereikt, maskers af

Geschreven door
Beoordeel dit item
(11 stemmen)

48 uur geleden “Bestemming bereikt” , zegt mevr. Tomtom met haar mooie Hollandse tongval. Ze klinkt anders dan anders. Plechtig bijna. 

”Je zou wel eens gelijk kunnen hebben”, prevel ik, terwijl we de oprijlaan van de dokter met de dansende naam oprijden.

“De dokter loopt een half uurtje uit, onze excuses, zal het gaan om te wachten?” Ook de receptioniste heeft eenzelfde mooie Hollandse tongval.

Ik knik en denk “ik wacht al 20 jaar, wat is een half uur meer of minder.”

Manlief legt een hand op mijn nerveus pulkende vingers. Zonder woorden. We lachen wat om de cartoon op de informatiefolder “In het groen? Tekencheck doen.” Het is een kleine glimlach, halfstok. We proberen hem te hijsen maar het lukt niet.

“Is deze cd van jou?” vraagt receptionist nummer 2 aan nummer 1. Ook hij heeft die mooie Hollandse tongval.

“Requiem, wat doet die hier? Begrafenismuziek , daar doen we hier niet aan mee.” Hij mikt een knipoog in mijn richting en legt een nieuw plaatje op.

“Het wemelt hier van de Hollanders”, zeg ik tegen manlief,want woorden van betekenis ontbreken me.

“Kan jij even kijken, nummer 2? Ik lijk mevrouws resultaten niet te kunnen vinden in de database.”

“Typisch”, bedenk ik, “een laatste stuiptrekking van iets wat zich 20 jaar heeft weten te verbergen, zo gemakkelijk geeft het zich niet gewonnen.”

De hand van manlief maant mijn nerveuse been aan tot kalmte. “Ze vinden ze wel schat.” “Geen wonder dat je ze niet vond. Hier zijn ze, Mevr Verhoegenden, Sone.”

Het blijkt ook voor Duitse laboranten geen sinecure te zijn een artsenhandschrift te ontcijferen.

“Sluw, heel sluw”, denk ik “maar het is je niet gelukt. Toon je gezicht.”

“Ja mevrouw, het heeft wat moeite gekost, maar hier zijn ze, de resultaten.”

“Je weet niet half hoeveel moeite het gekost heeft lieve dame”, denk ik, terwijl ik voor de vijfde keer naar de wc loop, in een poging te negeren dat die grote witte envelop ongeopend op mijn stoel wacht.

Terwijl ik terugloop zie ik hoe manlief zijn ene hand op zijn andere hand legt. Sterke, sterke man. In een poging dit ogenblik te laten lijken op eender welk ander ogenblik in de tijd hoor ik mezelf zeggen “Allez, we zullen maar eens kijken hé schat..”

“Ja” en “neen” galmen tegelijk in mijn hoofd.

Alle puzzelstukjes vallen op hun plaats, terwijl ze tegelijkertijd van tafel geveegd worden. Opluchting en wanhoop zitten duimworstelend tegenover elkaar.

Manlief kijkt me aan en zwijgt even. “Is alles positief?” vraagt hij “Veel”, zeg ik. Ik stop de envelop in zijn handen. Ik kan niet blijven zitten terwijl hij leest. Het lijkt of ik door zijn ogen een tweede keer meelees, en twee keer lezen is me even te veel.

Nog geen dokter. Ze neemt haar tijd. En zo hoort het ook.

Ik stap buiten in de frisse schaduw van de praktijk. Het vraagt welgeteld 5 ademteugen en 10 meter voor mijn longen zich opnieuw openen.

Zoiets onthou je dan. Ik kijk naar boven. Ik twijfel tussen diepe dankbaarheid en een welgemeende fuck you. Opeens voelt dit aan als een beslissend moment.

Denk na voor je iets naar boven stuurt. Het wordt geen van beide. Ik stap in de zon, kijk opnieuw naar boven en sluit mijn ogen in het warme Licht. 3 diepe, onbesliste ademteugen duurt het deze keer voor het zich laat voelen. Het wordt overgave. Het wordt zachte daadkracht. Het wordt vertrouwen en laten leiden. Het wordt bestemming. En het worden tranen.Véél. Maar nu nog even niet.

“Gaat het?” vraagt nummer 1 als ik terug binnenkom. “Ja, het gaat”, zeg ik, “maar het is zo veel. Het is 20 jaar, gebald in dit moment.”

“En ik leg m’n arm om je schouder en je bent niet alleen, niet alleeeeeen…” zingen de boxen. “Is dit wel de juiste muziek nu”, vraagt ze, “want muziek kan het soms ook moeilijker maken hé?”

“Dit is de juiste”, zeg ik, terwijl ik manliefs hand neem. “En hij zingt met zo’n mooie Hollandse tongval”, denk ik. “Hoe komt een mens aan zo’n wonderlijke naam?” wil ik eigenlijk weten van de dokter.

Maar in plaats daarvan vraag ik “En dat is het dan?” “Er is nooit 100 procent zekerheid, maar het is toch wel heel erg duidelijk,volgens deze resultaten.” zegt ze.

“Is het daarom dat ik dat en dat en dat voel. Dat ik dit en dat heb gehad. Dat ik 10 jaar geleden op sterven na dood was. Dat mijn man me naar de wc moest dragen en dat mijn moeder moest zeggen wanneer ik moest in- en uitademen. Dat alles zo’n pijn kan doen. Dat mijn hart zo hard moet werken. Dat er een rolstoel in ons huis staat. Dat ik niet met mijn kind kan rennen. Dat ik achterwaarts de trap af moet omdat mijn knieën het voorwaarts niet meer doen. Dat ik niet meer in het gras kan gaan zitten. Dat ik soms zo alles verterend moe ben. Dat ik 236 dokters zag die niet wisten waarom ik voor hen zat. Dat ik werd genegeerd, vernederd, vergeten, buitengegeken en voor gek verklaard. Dat ik ,dat ik…”

“Ja, dat is het allemaal.” zegt ze. “Je bent ziek, en je bent niet alleen.”

“Maar het is ook wonderlijk hoe je hier voor me zit vandaag. Met dit beeld zou je véél zieker kunnen zijn. Je hebt zo goed voor jezelf gezorgd de laatste jaren, dat ik kan zeggen dat ik goede hoop heb op nog meer beterschap. Je hebt je lichaam goed voorbereid. Je hebt al de juiste dingen gedaan, zonder dat je echt wist waartegen je vocht. Het zal niet makkelijk worden, maar je kan het.” E

n ik voel me dankbaar. Voor die vele krachtige engelen en Engelen die mij hebben gedragen en nog steeds ondersteunen. Voor mijn prachtige gezin. Voor onze wonderlijke zoon. Voor het leren om het kleine te eren. Voor het waarderen van elke stap vooruit, hoe klein die ook mag lijken. Voor de zussen en broeders die ik reeds tegenkwam op mijn pad en de nieuwe die blijven toestromen. Voor de wegwijzers die ik zie en de inzichten die ik verwerf. Voor Liefde, voor Kracht, voor Visie.

En ja, ook voor u, Meneer Lyme. Voor u en heel uw leger aan co-infecties. En ik kan uw gezicht nu duidelijk zien. Nu ik uw waardevolle lessen geleerd heb. Uw masker valt af. En ik ben er klaar voor, Meneer Lyme,voor de eindstrijd. We hebben geen 20 jaar samen gereisd om elkaar nu uit de weg te gaan.

Kom maar op. Ik dwing u uit mijn cellen, hier valt niets meer te rapen. U wordt vriendelijk bedankt voor bewezen diensten.

Adieu.

Saar

Lees 3196 keer Laatst aangepast op woensdag, 06 januari 2016 16:33
Huib

Huib Kraaijeveld

Initiator On Lyme Foundation