woensdag, 25 maart 2015 10:17

Hoe Isabelle haar kind met Lyme besmette

Geschreven door
Beoordeel dit item
(2 stemmen)

Op een dag had ik als kind ineens een spectaculaire beet op mijn linkerbeen staan.  Een grote rode ronde vlek, gezwollen, pijnlijk...  

Mama maakte zich geen zorgen.  Ik reageerde wel eens meer wat vreemd op beten van allerlei beestjes.  De vlek ging weg en er werd niet meer over gepiept.  Of ik daar toen ziek van geweest ben weet ik niet.

Op mijn 17de kreeg ik klierkoorts.  Voordien was ik eigenlijk nooit ziek geweest.  Ik was kerngezond en bijzonder sportief.  Misschien heb ik twee keer griep gehad ofzo, maar dat was het dan.  Met de klierkoorts ben ik een jaar niet naar de unief kunnen gaan, heb ik twee weken in het ziekenhuis gelegen en was ik zeer sterk verzwakt.  Dat is nadien wel terug goed gekomen. Toen ik wat ouder werd begonnen de migraine aanvallen die ik al had als puber erger te worden.  De hoofdpijnen werden ronduit ondraaglijk, ik leefde op pillen en spuiten, om toch maar te kunnen gaan werken als twintiger.  Twee keer per jaar schreef de huisdokter me minstens een week complete rust voor.  Ik was gewoon oververmoeid.

Toen ik een jaar of 28 was, was het zo erg dat ik mezelf op drastisch suikervrij en koolhydraatarm dieet heb gezet.  Op de één of andere manier ben ik er toen in geslaagd om mijn energieniveau spectaculair de hoogte in te jagen.  Maar mijn geluk bleef niet duren.  Rond mijn dertigste begon ik steeds meer maagklachten te ontwikkelen.  Een jaar lang heb ik maagzuurremmers gekregen, die niet hielpen.  Toevallig hoorde ik rond die periode een gesprek in de biowinkel over propolis.  Een mevrouw gebruikte dat voor haar kat.  Ik vroeg of dat ook kon helpen tegen maaginfecties en ja hoor, dat kon.  Na één week was ik verlost van die vervelende maaginfectie waar ik al zo lang mee sukkelde.

Maar ook dat bleef niet duren. Mijn hoofdpijnen bleven komen en gaan, ik kreeg van ongeveer alles wat ik at buikpijn. Wist ik veel dat ik geen gluten kon verdragen en allergisch was aan aardappelen en tomaten.

Mijn nieuw lief deed niet liever dan gerechten maken met pasta en veel tomaten.  Hij was de kok in huis.  Mijn gezondheid ging zienderogen achteruit.  Ik verging dagelijks van de pijn. Er werd ontdekt dat ik een maagbreuk zou hebben, mijn galblaas zou niet meer werken: dubbele operatie. Dat was in 2003. In 2004 werd ik onverwacht zwanger. Toen ik 18 weken zwanger was ben ik nog eens geopereerd, aan een appendicitis.  

Margot is geboren, alles ging redelijk goed met mij.  Het leek wel of ik ineens klachtenvrij was!  De hoofdpijnen waren verdwenen, de verschrikkelijk buikpijnen ook.  Met Margot ging het schitterend!  Ze was heel klein als ze geboren werd 45 cm, aan de lichte kant, maar super rustig babytje.  Ze kreeg borstvoeding, je kon je klok op haar gelijk zetten!  Ze was een heerlijke baby.

Ze was geboren met een spoedkeizersnede en is tussen het bevallings- en operatiekwartier blijkbaar volledig ingedaald, zodat ze haar met klemmen moesten eruit halen.  Omdat ze als baby soms echt uren kon huilen 's avonds ging ik met haar naar de osteopaat.  Haar schedeltje had flink klem gezeten en dat moest af en toe gemobiliseerd worden. 

Maar, toen kwam de periode dat ik terug moest gaan werken.  Margot moest naar de crèche en moest flesvoeding krijgen.  De absolute hel.  Ineens had Margot onverklaarbare reflux, moest ze betonpap krijgen om alles binnen te houden.  Ik kreeg op slag een huilbaby!!!  Werkelijk elk uur van de nacht lag ze te brullen en moest ik mijn bed uit.  Het was een nachtmerrie.  Om de drie maanden werd ze met uitdrogingsverschijnselen opgenomen in het ziekenhuis.  De dokters vonden totaal geen verklaring.  Iemand had me doorverwezen naar een kinesiologe om voedingsallergieën te laten uitmeten.  Margot was allergisch aan van alles en nog wat.  Ik dacht dat het wel geen kwaad zou kunnen om haar biologische en aangepaste voeding te geven, maar haar papa was daar helemaal niet mee akkoord.  Hij vond het allemaal te duur.  Ondertussen bleef ze huilen, tot ze van de fles af was.  Niemand heeft daar van wakker gelegen, behalve ik.

Ik stelde ook vast dat Margot heel erg snel moe was, veel slaap nodig had en lang niet zo druk deed als andere kinderen.  Ze was een heel erg rustig kind.  Ik werd langs alle kanten gerustgesteld.  Het zou de aard van het beestje zijn.  Maar het werd wel heel erg vervelend toen mijn partner en ik uiteengingen als Margot 2.5 was.  Ze ging net naar school, hele dagen.  Dat is zo al vermoeiend voor zo'n klein kind.  Mijn dan ex had totaal geen oog voor haar fysieke grenzen.  Nu na bijna acht jaar heeft hij dat nog steeds niet.  Gevolg: om de twee weken krijg ik op maandag een compleet oververmoeid kind terug, al jaren, om op te lappen tegen de volgende 4 dagen bij papa.  Ze is 9 dagen bij mij en dik vier dagen bij papa.

Margot klaagde ook regelmatig pijntjes overal.  Beenpijn, armpijn, buikpijn, kniepijn, ...  Continu deed het wel ergens pijn.  

In 2008 startte ik een heel veeleisende directiefunctie.  Ik werkte mezelf zo goed als te pletter, werkte ondertussen mijn huis verder af, volgde opleidingen bij Vlerick Management School, engageerde me voor Ademloos door ook daar projecten op te starten en te leiden, ...  en ook Margot liep hier nog rond.  Het zal niet verbazen dat ik geen geweldige moeder was.  Het kind zat continu bij nannies.  Toffe nannies, maar desalniettemin werd ze in de week zwaar uitbesteed.  Begin 2009, na het autosalon en de lancering van een nieuwe business unit, voelde ik me immens moe.  Ik had constant pijn.  Soms lag ik in mijn bureau op de grond met mijn benen op mijn bureaustoel.  Dat is niet bepaald een houding die je verwacht van de bedrijfsdirectie. Mijn huis was grijs, kon niks meer lezen op mijn computerscherm zonder bril... 

Ik kon absoluut niet meer vooruit.  Ik ging naar de huisdokter in juni en zij vermoedde dat ik CVS had.  Ook al had ik me aan zoiets verwacht, ik huilde bittere tranen.  Mijn carrière schoot als een pijl uit een boog vooruit, the sky was the limit.  Professioneel ging het me geweldig voor de wind, maar mijn gezondheid liet het afweten.  Ik werd doorverwezen naar Gasthuisberg voor verdere onderzoeken.  Eerst interne geneeskunde, daarna naar 'professor Van Houdenhove'.  Ik was ondanks mijn verschrikkelijk buikpijnen kerngezond.  De buikpijn was spastisch colon, stress, ...  Ik werkte te hard.  Blablabla.  Toen mocht ik naar Van Houdenhove.  Die zei dat ik zijn boek eens moest lezen, het zat tussen mijn oren en daarmee was de kous af.

In oktober wist ik dat er iets goed fout zat.  Ik moest even op en af naar Gent voor een intake gesprek bij Vlerick Management School.  Dat is een half uurtje heen, een babbeltje en een half uurtje terug.  Ik was steendood, maar ben er toch in geslaagd een fatsoenlijk gesprek te voeren, zodat ik werd toegelaten tot de Master.  Ik verging van de spierpijn tijdens het autorijden.  De dag nadien geraakte ik de trap niet meer op en deden mijn armen verschrikkelijk veel pijn.  Toen wist ik dat dit niet meer lang kon duren.  Ik stond elke dag op, me afvragend of dit de dag was dat ik door mijn benen zou zakken?  Elke ochtend dacht ik 'waar is die rem'?!  Ik sleepte mezelf voort.  Mijn professioneel plichtsbesef was onnoemlijk veel groter dan mijn wil om naar mijn eigen lichaam te luisteren.  Als alleenstaande mama kan je je niet bepaald permitteren om zonder job te vallen.  Je hebt een verantwoordelijkheid, een bepaalde levensstandaard en je wil dat dat kind dat je op de wereld hebt gezet alle kansen krijgt.  Dus ik pushte mijn lijf steeds verder en verlegde continu mijn grenzen.  

De dag van het referendum tegen het BAM tracé waren al mijn vriendinnen uitgenodigd.  We hadden heel hard gestreden tegen dat tracé, het was weggestemd en we zouden het vieren met mijn lievelingswijn, speciaal meegebracht uit de kelder van de vader van een van mijn vriendinnen. Doodziek was ik van dat glas wijn!  Sindsdien heb ik nooit meer een glas wijn aangeraakt.  Zonde van de Merlot...

Ik bleef werken tot eind 2009.  Begin december kreeg ik griep, die maar bleef duren.  De koorts wilde niet zakken.  Het duurde twee volle weken eer ik beter was.  Ik heb twee weken in mijn bed gelegen en geslapen.  Uiteraard moest ik wel voor Margot zorgen, maar dat was alleen 's ochtends en van 15u30 tot 18u30.  Voor de rest sliep ik.  Toen ik de eerste dag terug ging werken dacht ik dat ik er helemaal door was!  Ik voelde me perfect normaal!!!  Dat heeft welgeteld één dag geduurd!  In de kerstvakantie was ik twee weken thuis.  Ik dacht dat ik het er wel zou uitslapen.  Tot op een dag Margot die toen 4 was naast mijn bed stond en vroeg: "Mama, ga jij vandaag nog opstaan, of blijf je in je bed liggen?"  

Het was 11u55!!!!!!!!!  Dat kleine kind was al van 6 uur 's ochtends alleen beneden, had zelf iets genomen om te eten en had zich een hele ochtend stil bezig gehouden.  Toen besefte ik: dit kan echt niet langer!  Ik ging samen met Margot om 18u30 slapen, maar het haalde niets uit.  Mijn lijf was op, het kon niet meer.  Ik had overal pijn.  Kon amper trappen lopen.  Het leek wel of ik ongetraind een marathon gelopen had.  Een ajuintje snijden deed verschrikkelijk veel pijn aan mijn armen.  Mijn buik deed zoveel pijn dat ik letterlijk over de grond kroop van miserie.

3 januari 2010 ging ik naar de huisdokter.  Die was stomverbaasd dat niemand me had gezegd dat ik echt moest stoppen met werken en dat ik maar was blijven doorgaan.  Ze had verwacht dat men in Gasthuisberg minstens de ernst van de situatie had ingezien.  Ik was drie weken thuis.  Drie weken werden drie maanden.  Mijn Master op Vlerick Management School werd geannuleerd.  Ik was heel erg verdrietig, maar ik voelde dat het echt niet ging.  Mijn omgeving reageerde met het gebruikelijke: je hebt teveel hooi op je vork genomen, ga eens spreken met een psycholoog, misschien moet je wat gaan sporten, ga eens op vakantie, doe eens wat leuks, je moet positiever denken, ...  Ik voelde gewoon dat dit geen burn-out was.  Daar kom je uit met voeding, beweging, rust, ...  Dit was iets anders.  Mijn lijf was overgenomen en ik kreeg het zelf niet meer rechtgetrokken.

Op een avond dacht ik: wat als het echt tussen mijn oren zit?  Dan is het gewoon een burn-out, dan moet ik er zelf wel uit komen.  Dus ik ging een wandelingetje maken om probleem bij de hoorns te nemen.  Toen ik een kilometer van huis was, ben ik de bib ingelopen en heb me tussen de boekenrekken verschanst.  Ik was zo moe, dat ik niet meer kon bewegen, mijn bloeddruk daalde, ik voelde het bloed uit mijn lijf wegtrekken en ik moest gewoon ergens op de grond gaan liggen.  De bib leek me om 20u 's avonds ideaal.  Terwijl ik daar op de grond lag te zieltogen viel mijn oog op een boek 'versterk uw immuniteit'.  Aangezien ik daar zeker een uur gelegen had, dacht ik dat ik maar beter een boek kon meenemen en dit leek me ook nog gepast.  Ik heb er drie weken over gedaan om het te lezen, maar ben alle supplementen gaan halen die in het boek stonden.  Het waren best veel pillen en het was ook nog eens pokke duur!  Maar wist ik veel dat ik van zo goed als dood naar een pak beter zou gaan op een dikke maand tijd?!  Ik maakte grote sprongen voorwaarts.  Ok, ik sliep het grootste deel van de dag, had nog steeds pijn en was nog steeds moe, maar ik voelde dat er wat veranderde in mijn lijf.  Drie maanden later zat ik op mijn fiets!!!  Ik fiets nog steeds in eerste versnelling, even traag als een voetganger, maar ik fiets!  Mijn geëxperimenteer wierp duidelijk vruchten af.

Ondertussen was mijn zusje ook ziek geworden.  Even ziek als ik.  Ze is gestopt met werken.  Een vriend van haar die gelijkaardige symptomen had, had haar doorverwezen naar Dr. De Meirleir in Brussel.  Daar zijn we ons samen gaan laten testen.  We deden al onze afspraken samen.  Twee halve, is een hele.  Ik herinner me nog dat ik tegen haar zei 'amai, Zus, ik ga pakken beter zijn dan gij!  Als ge ziet van waar ik kom, ik kan terug op mijn benen staan!!!'  Niks was minder waar. 

Het is fijn een zus te hebben die ook ziek is.  Ik hoefde nooit iets uit te leggen aan haar.  Als ik zei 'ik ben moe' wist ze dadelijk wat ik bedoelde.  Anderen reageerde met 'ja, wij zijn ook moe zenne, als we thuiskomen na een dag werken'.  Je geeft het wel op om het te blijven uitleggen.

Voilà, wij gingen in behandeling bij De Meirleir.  Ik ben er gestopt, mijn zusje is blijven gaan en is ondertussen al wat beter.  Ik ben blijven experimenteren.  Maar eerlijk, ik ben niet rouwig dat ik bij De Meirleir geweest ben.  Hij testte tenminste door.  Hij bleef zoeken.  Hij zat er dikwijls naast, maar vermoedelijk nu niet meer.  De commentaar die we hierover moesten slikken is niet mals.  Controleartsen volgen de tussen-uw-oren-strekking van Gasthuisberg.  Als Gasthuisberg het zegt, zal het wel zo zijn.  Van Houdenhove zijn invloed was verschrikkelijk groot en heeft onderzoek naar cvs-gerelateerde symptomen op alle mogelijke manieren gefnuikt.  Je werd in een vak gestoken, om er niet meer uit te komen. 

Uiteraard hebben we nog wat specialisten moeten aflopen, omdat dat je ziekteuitkering veilig stelde en de dokters door het RIZIV waren goed bevonden.  Eén was de grootste kwakzalver die ik ooit ben tegengekomen!  Ook mijn zusje ging er naar toe.  Ondertussen is ze in ongenade gevallen en heeft ze geen praktijk meer.

In 2011 werd ik op invaliditeit gezet en zou ik door de ziekteverzekering worden uitbetaald.  Van de mutualiteit kreeg ik te horen dat mijn invaliditeit in orde was.  Twee dagen later kreeg ik bericht van het RIZIV dat ik werd geschrapt!!!  Ik werd in staat geacht om voltijds te gaan werken.  Ik heb het RIZIV gebeld en gevraagd of dat misschien een vergissing was?  Ik had niet echt een 9 to 5, toch wel wat verantwoordelijkheid...  Neen hoor, ze hadden zich niet vergist, een college van dokters in Brussel had zich daarover uitgesproken.  Voorheen moest ik in Antwerpen op gesprek komen, waar ze me uithoorden over mijn diploma's (niet over de job die ik deed!), allerlei totaal irrelevante vragen stelden.  Er is nooit gevraagd hoe de ziekte mijn leven beïnvloed, wat de symptomen zijn, wat mijn klachten zijn, ...  Ik had geen psychiatrisch verslag en dat vonden ze problematisch!  Ik wist niet wat ik hoorde!!!

Ik had de dag ervoor huilend naar mijn moeder gebeld om te vragen of ze aub van Leuven naar Antwerpen kon komen, omdat ik echt niet meer in staat was om voor Margot te zorgen.  Ik was absoluut niet in staat om te werken!

Er startte een proces tegen het RIZIV.  Iedereen verklaarde me gek.  Dat is David tegen Goliath.  Ik had geluk.  Ik had een heel goede, correcte en rechtschapen gerechtsexpert (wat in alle andere gevallen die ik al hoorde absoluut niet zo was) die mijn dossier grondig bestudeerde, goede vragen stelde en mij niet veroordeelde omdat ik hulp en genezing had gezocht waar ik kon.  Als moeder met een klein kind moet je leven en ben je absoluut wanhopig om beter te worden.

Ik heb het proces dus gewonnen.  

Ondertussen ben ik niet veel meer verbeterd.  Ik heb hele slechte periodes, soms een beetje beter.  Als ik op een jaar tijd drie dagen heb waarop ik me 'redelijk' voel, dan is het veel.  Redelijk dat betekent dat ik me dan ongeveer zo voel als iemand die flink het nachtje heeft doorgedaan, ipv een week alle nachten doordoen en zuipen!  

In de zomer gaat het meestal beter, maar ik denk dat dat is omdat ik dan meer rust.  Ik heb een geweldig terras met veel zon.  Niemand heeft gezegd dat je je binnen moet opsluiten om te rusten!

Mijn spierpijn is heel erg goed onder controle met MSM, mijn buikpijn is ook onder controle als ik de juiste voeding eet: geen koolhydraten en de groenten en fruit waar ik allergisch aan ben schrap uit mijn dieet. 

Maar, in al die jaren begon Margot ook klachten te ontwikkelen.  Haar dokter zei dat je jaren klachtenvrij kan zijn, maar dat door een whiplash, trauma, stress, ... de borrelia kan geactiveerd worden.  Wat de exacte aanleiding is geweest is niet erg duidelijk.  Margot is in 2010 ook getest geweest, omdat Dr. De Meirleir zei dat hij vaststelde dat moeders die voedselallergiën hadden, die ook overdroegen aan hun kinderen.  Dat lijkt ergens logisch, omdat kinderen de darmflora van hun moeder erven.  Margot is getest en bleek allergisch aan een hele hoop zaken, hoewel niet altijd dezelfde als de zaken waar ik allergisch aan was.

Op dat moment had Margot nog geen buikklachten, alleen vermoeidheidsklachten.  Toen ze in de herfstvakantie drie weken na elkaar bij mij was heb ik haar op heel strikt dieet gezet.  Haar energieniveau steeg zodanig hard dat het leek alsof ik een ADHD kind in huis had.  Mijn zus die drie extreem levendige jongens in huis heeft had onmiddellijk opgemerkt dat Margot wel heel hevig was.  Het verschil was immens!!!

Maar, haar papa betwiste verslagen van 'kwakzalvers', zou te rade gaan bij een specialist (die naderhand een kinderarts bleek te zijn) en werd teruggestuurd met de melding dat mama de verkeerde testen had laten uitvoeren en dat Margot veel te jong was, dat je met allergietesten moest wachten tot de pubertijd.  Ik wist niet wat ik hoorde.  Ik kon het verschil duidelijk vaststellen.  Gevolg: papa deed niet mee, enkel bij mama kreeg ze aangepaste voeding.

Na een tijdje vond Margot het echt niet meer leuk om anders te zijn.  Ze wilde gewoon eten, zoals iedereen.  Daarna heeft ze een tijdje gluten gegeten, kaas, melk, ...  Op een gegeven moment begon ze de klachten op te stapelen.  Ze had hele felle buikpijn en hoofdpijn.  Ik heb ze terug op dieet gezet en het was iets beter.  Eerst geen gluten en geen koemelk, momenteel is het geen zetmeel en geen dierlijke melkproducten.  Sinds alle dierlijke melkproducten zijn geschrapt is haar buikpijn verdwenen als sneeuw voor de zon.  Onlangs was ze nog eens drie weken achter elkaar bij mama.  We hebben het dieet toen heel strikt gevolgd en Margot had energie voor tien!  Maar elke keer als ze van papa terug komt is ze oververmoeid.

Begin vorig jaar vernam ik dat ik Lyme had.  Ik had niet verwacht dat ik dat zou hebben, dus was wat verveeld toen mijn zusje bleef aandringen dat ik me moest laten testen.  De test is duur en ik verwachtte er geen resultaat van.  Ik testte positief.  Omdat Margot wel heel erg veel klachten begon te ontwikkelen, die verdacht veel op die van mij begonnen te lijken, heb ik ze eind vorig jaar ook laten testen.  Ze testte heel erg duidelijk positief!  De miserie is ondertussen opnieuw begonnen.  Haar papa ontkent het bestaan van de ziekte.  Maar haar klachtenpatroon begint redelijk uitgebreid te worden: atypische hoofdpijnen, buikpijn bij verkeerde voeding, slechte blaascontrole, slecht zien, verward zijn en verkeerde woorden gebruiken, ...  Ondanks het feit dat ze heel veel lessen mist op school door allerlei infecties, blijft ze het heel erg goed doen op school.  Ze zit een jaar vooruit, dus evident is het niet.

Haar immuniteit is getest en werkt maar op halve kracht.  Ze heeft ondertussen blijkbaar ook klierkoorts gehad.  De laatste keer toen ik vroeg aan de huisdokter om dat te testen heeft hij geweigerd.  Naar aanleiding van een positieve Lyme test heb ik een andere dokter gevraagd haar aub toch te testen.  Klierkoorts gaat nooit uit je lijf.  Het blijft zitten en wordt gereactiveerd als je immuunsysteem verzwakt.  Dat betekent gewoon nog een extra belasting.

Nu begint de lange lijdensweg voor de rechtbank.  Papa heeft mama voor de rechtbank gedaagd.  Mama neemt volgens hem zijn dochter mee op medische avonturen.  Na tien jaar is gebleken dat ik het altijd al bij het rechte eind had, dat mijn intuïtie onfeilbaar is waar het mijn eigen kind betreft.  Ik wist al van als ze op flesvoeding ging dat er wat grondig mis was.  Dat spreekt niet in het voordeel van de gevestigde medische orde!!!   Ik ben vele malen gek verklaard, een hypochonder, een overbezorgde moeder, een neuroot, ...  Het was zelfs zo erg dat toen ze op pediatrie in het ziekenhuis vernamen dat ik cvs (dat was de aanvankelijke diagnose) zou hebben, ze de klachten van Margot niet meer serieus namen!!!  Dit werd in haar dossier gezet als een soort waarschuwing 'moeder heeft cvs'!  Het kind kreeg gewoon niet de zorgen  en medische aandacht die ze nodig had, omdat ik mijn tussen-de-oren-ziekte op haar zou projecteren!!!

Ik volg momenteel geen echte medische behandelingen meer.  Ik let wel op mijn voeding en neem de supplementen waarvan ik zeker weet dat ze werken.  Mijn dochter en ik hebben allebei een osteopaat die onze algemene toestand in het oog houdt.  Ik de vader, zij de zoon.  Die mensen verrichten echt schitterend werk en hebben ons al enorm geholpen.  Verder ben ik aan het bekijken om Margot toch een behandeling te laten volgen, hoewel ik daar mijn bedenkingen en twijfels bij heb.  Ik veronderstel dat dat normaal is.  Ondertussen weet ik al zoveel over de ziekte dat ik me afvraag of ze echt nog wel behandelbaar is als je ze zo lang hebt.  Die beestjes zitten werkelijk overal.  Je kan er misschien een deel van liquideren, maar om ze allemaal uit je lijf te krijgen heb je volgens mij een paarden middel nodig.

Ondertussen heb ik geleerd aan wie je wel en niet kan uitleggen dat je ziek bent.  Want je ziet het niet aan de buitenkant.  We zien er te goed uit om echt doodziek te zijn.  Je komt dan ook niet buiten als je batterijen het laten afweten hè?  Dan is er niemand om te zien hoe je er uit ziet.  Er zijn nog steeds mensen die denken dat we niet positief ingesteld zijn, of snel ons hoofd laten hangen, wat lui zijn, een veel te lage pijndrempel hebben, ...  Wie ons echt kent weet dat dat niet zo is.  

Ik was voor 2010 een heel ondernemende, actieve en sociale vrouw, die midden in het leven stond.  Mijn carrière ging vlot en professioneel lachte het leven me toe.  Maar ik was ZIEK!!!  Al heel lang.  Niemand heeft het ooit gemerkt.  Ik was ooit bijna dood.  Vriendinnen zijn me achteraf komen vertellen dat ze echt dachten dat ik dood ging.  Dat het allemaal niet meer lang zou duren.  Ik zag er toen gewoon al dood uit.  Mijn darmen waren geperforeerd, mijn lichaam was zichzelf aan het vergiftigen en vernietigen.  En als ik nog niet dood was, had ik heel graag dood gewild!!!  Ik heb vaak gewenst dat ik niet meer wakker zou worden.  Maar ik had een kleuter die ik moest verzorgen.  Die kleuter is de enige reden dat ik nog leef. 

Die kleuter is nu een tiener geworden.  Een zieke tiener... 

Lees 2268 keer Laatst aangepast op maandag, 30 november 2015 19:21
Huib

Huib Kraaijeveld

Initiator On Lyme Foundation