zondag, 23 februari 2014 01:00

Jeroen’s zelfmoord door Lyme

Geschreven door
Beoordeel dit item
(85 stemmen)

Gisteren was het precies twee jaar geleden dat Jeroen Link een einde aan zijn eigen leven maakte, omdat hij zijn behandelingen voor Lyme niet meer kon betalen. Dit is zijn verhaal, verteld door zijn vader Johan.

Wij woonden in Amsterdam-Noord, waar Jeroen 26 jaar geleden is geboren. Zelfs voordat hij werd geboren, bewoog hij al veel in de baarmoeder van mijn vrouw. Dus we wisten al dat we een kleine bengel als zoon zouden krijgen, voordat hij op de wereld kwam. Toen hij nog jong was, verhuisden we voor mijn werk naar Lelystad. Daar had hij alle ruimte om buiten te spelen en rond te zwerfen. Hij deed het goed op school. Misschien haalde hij wat veel kattekwaad uit, maar hij had een ook heel lieve kant. Dus als hij in de problemen kwam met leraren, lieten ze hem er altijd mee wegkomen.

Toen hij 15 was kreeg hij de diagnose van de ziekte van Pfeiffer. Toen startte al zijn problemen met zijn gezondheid. Hij was moe en had aktijd pijn. Steeds keek hij reikhalzend uit naar de volgende gebeurtenis die hem blij zou maken, zoals Kerstmis of zijn verjaardag. Maar steeds werd hij teleurgesteld; hij voelde zich zo slecht dat hij er nooit echt van kon genieten. Daardoor werd hij depressief en begon hij steeds meer te zoeken naar wat er met hem mis was.

Tegen het einde wist hij meer over zijn eigen gezondheid dan de artsen, en dat waardeerden zij niet erg. Hij heeft uiteindelijk zelf ontdekt dat hij Lyme had en dat hij al op zijn vijftiende besmet was geraakt.

Uiteindelijk bevestigde de neuroloog dat hij inderdaad Lyme had. Jeroen was toen 19 en had daarvoor ongeveer dertig specialisten bezocht. Deze gaven hem allemaal verkeerde diagnoses. Soms ging ik met hem mee; ook naar een huisarts die ons prive supplementen verkocht. Deze arts was een echte kwakzalver, die in een groot huis woode van het geld dat wij ons nauwelijks konden veroorloven. We betaalden voor pillen die Jeroen helemaal niet hielpen.

Tegen die tijd was zijn broertje al geboren. Ook hij werd ziek, maar kreeg een spierziekte als diagnose. Jeroen maakte toch zijn studie hotel management af bij het ROC in Amsterdam en vertrok naar Londen in zijn examenjaar. Dat was te zwaar voor hem. Hij had teveel pijn, was altijd moe en kreeg daarom heimwee. Hij kwam wel terug naar Nederland, maar we begrepen elkaar niet goed meer. Er was toen nog niets bekend over Lyme. Nu, achteraf, heb ik spijt dat ik niet meer moeite heb gedaan om hem te proberen te begrijpen, maar toen had ik de indruk dat hij spoken zag. Vlak daarna ga hij op kamers. Vanaf toen was het een aflopende zaak voor hem.  

Hij ging op reis naar Australie, trekkend met een rugzak, maar ik hoorde later dat hij zoveel pijn jad dat hij nauwelijks het tomatenplukken volhield, dat hij deed om zijn reiskosten te verdienen. Toch zag hij er niet ziek uit. Niemand die hem zag had door dat er iets niet goed met hem was. Kijk maar naar zijn foto: hij ziet er helemaal niet ziek uit, toch?

Daarom begrepen wij het ook niet. Ik vroeg me wel af wat hij aan het doen was en of hij zichzelf niet gek maakte door op Internet de hele tijd naar informatie te zoeken over wat hij kon doen om weer beter te worden. Maar nu begrijp ik wel waarom hij zowel de artsen als mij verweet dat wij hem niet serieus namen.

Hij vond zelf een behandeling, die hij wilde doen. Die kostte 1.500 euro, die wij konden betalen – maar dan ook maar net. Zijn gezondheid verbeterde enigszins en hij bleef zoeken. In 2012 ontdekte hij het behandelingsprotocol van de Belgische professor, die 15.000 euro per jaar kostte en het programma in het Duitse Augsburg met ongeveer hetzelfde prijskaartje. Hij was teleurgesteld dat wij het geld ervoor niet bij elkaar kregen. OMdat hij inmiddels vooral 's nachts leefde, kreeg ik iedere nacht mails die om hulp vroegen. Ik probeerde hem wel uit te leggen waarom ik hem niet kon helpen, maar hij accepteerde dat niet. Hij verliet zijn huis en sprong een week later van de rotsen aan de Franse kust.

Een paar dagen voor zijn dood belde hij mij. We traceerden het gesprek en smeekten hem om naar huis te komen. Nu weten we wat hij van plan was te doen. Hij heeft zelfs zijn moeder nog gebeld om haar te vertellen hoe moeilijk hij het vond om het vol te houden. Ik kon toen niet weg van mijn werk en we maakten ons grote zorgen over wat er aan de hand was. Iedere dag dat er geen nieuws kwam, kregen wij iets meer hoop dat hij toch naar huis zou komen.

Toen de Politie aanbelde, zeiden zij alleen maar ‘gecondoleerd’, terwijl ik niet begreep waarom zij langskwamen. “Oh, u wist het nog niet? Uw zoon is overleden in Frankrijk.” Dit was verschrikkelijk. Mijn vrouw en ik hebben elkaar hard nodig gehad om door deze situatie heen te komen. Ik heb me lange tijd schuldig gevoeld, maar nu is dat verdwenen.

Nu zoek ik het Nieuws, de media en nationale politiek op om zijn verhaal te vertellen. Eindelijk beginnen ze nu te reageren. Wat mij verdrietig en boos maakt, is dat ze dat nu wel doen, maar nooit toen Jeroen het probeerde en nog in leven was.

Wat ik nu kan doen is zijn verhaal afmaken. Ik denk niet dat hij ooit zou zijn hersteld van Lyme. Hij was gewoon te zoek. Maar nu kon hij zijn missie niet volbrengen om aandacht te vestigen op deze verschrikkelijke ziekte. Daar kan ik mee doorgaan. Ik hoop dat niemand anders eerst dood hoeft te gaan, voordat onze overheid en het medisch establishment eindelijk eens wakker wordt.

Lees 24880 keer Laatst aangepast op maandag, 14 december 2015 20:38
Huib

Huib Kraaijeveld

Initiator On Lyme Foundation