Tuesday, 16 February 2016 10:29

The Lyme Whisperer; a Shamanistic journey (part 3)

Written by
Rate this item
(2 votes)

Deel drie van het drieluik "The Lyme Whisperer" met als titel "Miracles". Door Francisca. 

Tijdens mijn Sjamanen training leerde ik veel over mijn eigen specifieke manier van zingen en ik merkte dat er steeds meer ruimte kwam voor mijn stem, naar mate ik meer opruimde in mezelf. Het voelde krachtig en wonderlijk hoe mooi het soms was.

Het was heel bijzonder om mee te maken hoe mijn ziel door mij heen wilde zingen en dat ik dat ook durfde toe te laten; ik had mijn reden gevonden waarom ik hier op aarde was; Om te zingen! Ik leefde in een wonder en ik was het zelf!

En toen kreeg ik Lyme en vergat ik de reden waarom ik hier ben meteen weer. Alsof het één niet met het ander samen kon bestaan. Alsof ziek zijn geen reden kan zijn.

Op een website van een Amerikaanse Lyme patient las ik een quote die mij even wakker schudde:

“There are only two ways to live your life. One is as though nothing is a miracle. The other is as though everything is a miracle.” -Albert Einstein-

Als er echt maar twee manieren van leven zouden bestaan dan zou ik altijd kiezen voor de laatste optie. Altijd! "Alles is een wonder. Dus ook mijn ziek zijn?" Poeh.. dat was een inzicht wat even tijd nodig had om te bezinken, maar het maakte mijn dagen en alles wat zich daarin voordeed betekenisvoller en mooier. Want tja.. alles om ons heen is ook een wonder!

In het zingen vond ik troost en liefde. Het gaf me vertrouwen te weten dat ik met de trillingen van mijn stem mijn lichaam datzelfde gevoel kon geven en ik zong elke dag voor mezelf.

In een winkel voelde ik met de hulp van "my personal Lyme whisperer " dat ik een boek moest kopen over biofotonen, maar ik had geen idee wat dat was. Om te checken of ik echt dat boek moest kopen opende ik het boek lukraak bij een willekeurige pagina. Precies daar las ik hoe de stem een rol kan spelen in de heling van onze cellen. "Ok, het gaat ook over zingen, dan moet het wel goed zijn. Ik koop het"

Ik las het boek in 1 dag uit en voelde wat er van me werd gevraagd. Helen met licht, door te zingen. In mijn stoutste dromen zou ik hier niet aan durven beginnen. Maar ik voelde dat Lyme me aanspoorde om in een kracht te gaan staan die ik mij als mens nog niet kon voorstellen. En opeens voelde de Lyme whisperer als mijn Soul Whisperer.

Op de achterkant van het boekje stond bij 1 van de schrijvers dat ze zichzelf had genezen van Lyme dmv Biofotonen therapie. Ik viel achterover van verbazing. Dus dit had echt alles te maken met Lyme. Hoe bijzonder, ik had geen idee.

Er werd mij even nadrukkelijk getoond dat zingen en de trilling van een stem te maken hebben met lichtenergie en helende trillingen/vibraties.

Ook las ik op een website een artikel van de Amerikaanse Laura Bruno met een meer spirituele visie op Lyme, die een diepere laag van begrijpen aanraakte in mij.

Zij schrijft hoe Lyme een keuze is van de ziel, om iets teweeg te brengen in de persoon met deze ziekte dat anders niet zou worden ontketend of al te lang wordt ontkent.

Lyme een wonder?

Ik ben mijn eigen autoriteit. Dat leer ik van Lyme.

Mijn lichaam weet wat het nodig heeft want de wijsheid van het lichaam is wijzer dan alle doktoren van de wereld. Het lichaam kan helen, en het heeft mij nodig om te leren luisteren en de taal te leren begrijpen. Het praat nu duidelijker tegen mij door de ziekte van Lyme.

En als ik goed luister dan kan ik het geven wat het nodig heeft. Want ik ben groter en krachtiger dan ik me ooit kan voorstellen, zelfs nu ik ziek ben. Juist nu ik ziek ben!

Het mooie van Lyme is dat het me dingen leert waar ik nooit op uit zou zijn gekomen als ik niet ziek was geweest.

Nu bijna 3 jaar verder ben ik nog steeds niet beter, maar mijn leraar geeft mij nog steeds precies de ervaringen die ik blijkbaar nodig heb:

Sociaal voel ik me geïsoleerd. Ik voel geen aansluiting meer met anderen, met de niet zieke wereld om mij heen, die maar doorgaat met wat het de hele tijd al deed.

Dat geeft mij de gelegenheid om mijn eigen wereld veel meer te exploreren en te voelen. Wat is mijn waarheid? Wie ben ik? Waar ben ik als ik weet wie ik echt ben?

Omdat ik zo moe ben leer ik te accepteren dat het leven niet meer draait om doen, doen, doen, maar om zijn, zijn, zijn.

Validatie buiten mijzelf zoeken in de dingen die ik doe, in mijn job of als moeder, vallen nu helemaal weg. Ik kan alleen nog maar dagelijks oefenen in voelen dat ik hoe dan ook waardevol ben. Ik heb niets meer te bewijzen aan niemand. Ik ben goed zoals ik ben.

Omdat mijn hoofd pap is, onthoud ik niet zoveel meer. Ik ben van alles kwijt, vergeet afspraken met mijn zoons van 16,  Ik vergeet wat ik zou doen maar ik kan ook niet in de gaten houden of zij zich aan afspraken met mij houden, omdat ik mijn eigen regels en afspraken vergeet. Heel grappig eigenlijk. Dat is nog eens een staaltje Omdenken in het ouderschap en leert mij los te laten. Elke dag weer opnieuw. Het komt goed mama je hebt lieve kinderen.

Ik maak fouten, vergeet belangrijke dingen, en kan alleen maar sorry zeggen. Voor een perfectionist als ik, die zich meestal overal verantwoordelijk voor voelt is dat een lastige om te accepteren.

Hoe vervelend ook voor anderen, het enige wat ik kan garanderen is dat ik van ze houd, en dat ik er in het NU altijd voor ze ben. Morgen, gisteren en straks... dat past niet in mijn tijdlijn van NU. Ik ben hier, Nu.

Eckart Tolle kan trots op me zijn. Voor wie hem niet kent: hij is de schrijver van "De kracht van het Nu". 

Gedachten plagen me niet meer zoveel, want mijn hoofd is leeg en nadenken kost veel inspanning. Ik kan het niet meer in me opnemen, zelfs niet als ik het super boeiend vind. Ik denk het en dan is het weg.. ploep. "Maar" denk ik dan "Ik heb die gedachte nog nodig om een conclusie te kunnen trekken, en nou weet ik niet meer waarover!"

Ik leer het niet-begrijpen te omarmen en daarmee te ontdekken dat er ondanks het niet begrijpen wel heel veel dingen zijn die ik WEET. En weten dat is nu belangrijk in mijn leven, want weten komt uit het hart en niet uit het hoofd.

Door de artrose in mijn nek kan ik eigenlijk niet echt meer iets doen zonder pijn. Dit typen is lastig. Een te lange sms op mijn telefoon schrijven kan mijn nek niet aan. Met pen op papier iets schrijven doet pijn, lezen, eten snijden, koken.... Kortom, mijn hoofd is gewoon te zwaar. En hoe leger ik het maak, des te beter voor mijn nek.

Ik ben de enige in de hele wereld die weet wat ik nodig heb. Ik alleen kan mezelf troosten en geruststellen. Ik alleen moet hier doorheen. Ik, alleen. Ik ben aan het leren om mij alleen nog bezig te houden met mijzelf, en niet meer met de rest van de wereld. Ik merk dat ik dat best moeilijk vind.

En iedere dag oefen ik een beetje en word ik een beetje beter.

En Nu?

Nu leer ik betekenis te geven aan mijn nieuwe leven vanuit hele andere normen en waarden. Normen en waarden die met liefde en nederigheid te maken hebben, met aanvaarding en loslaten. Ik moet leren leven met een chronische ziekte.

Ik voel wat mijn fluitstervriendje Lyme me influistert en weet dat het verbonden is aan mijn ziel. Ik heb nog veel te leren en zal vast nog fouten maken. Ik zal me nog vast vaak moedeloos gaan voelen of er geen zin meer in hebben. Maar ik weet dat het goed komt, hoe dan ook. En iedere keer als het even tegenzit verplaats ik mijn aandacht naar het midden van de storm. Ik ga er dwars doorheen, zie de gekte en wat er allemaal om me heen voorbij waait, totdat ik het oog van de storm heb bereikt. Dan zie ik de gekte nog steeds maar vanuit een ander perspectief. Want in het oog van de storm is het stil en rustig. Daar schijnt de zon, en daar kan ik mezelf horen als ik zing.

>Francisca

www.thesecretofjoy.net

Read 2112 times Last modified on Tuesday, 16 February 2016 11:21
Huib

Huib Kraaijeveld

Initiator On Lyme Foundation