Saturday, 23 January 2016 16:21

The red threat (a conversation with Emyl)

Written by
Rate this item
(4 votes)

Dag Emyl, In de naam van al de mannen, vrouwen en kinderen, die jij probeert te kruisigen: gun ons wat respijt. Wie of wat ben jij eigenlijk?

Ben je een  b a c t e r i e : een beestige, ambetante, celverwoestende, tomeloze, enerverende, reële, indringende entiteit? Of ben je een   v i r u s:  een vreselijk irritant, raar, ultrasterk spook? Je bent ook een dure vogel, een sluipend gif, een constante dreiging. Je bent zelfs :( ik citeer) een “teken aan de wand”.   Maar ja, dat is waar ook; men noemt jou de grote imitator. Een wandelende tak of een kameleon zijn amateurtjes, vergeleken bij jou. Want jij bent sluw en bijna onzichtbaar. Maar toch zie ik jou tegenwoordig overal opduiken, weliswaar vermomd, maar toch aanwezig.

Toen ik een rode auto kocht, zag ik plots overal rode auto’s rijden. Nu ik jou bespeur, lijk je alomtegenwoordig te zijn. In elke mens die ik ontmoet en die er niet gezond uitziet of lijdt aan een ‘bedachte’ ziekte, denk ik: ah, Emyl, heb je bij die mens ook al je klauwen in zijn of haar nekvel geslagen? Ik ervaar je zelfs in elk moment. Als ik jou eventjes vergeet, voel ik mij bijna schuldig. Ik kan dus niet anders dan met jou bezig zijn. Als ik teveel in het verleden graaf naar: wat, waar, wanneer, hoe en waarom, word ik gek. Als ik teveel over de toekomst pieker en mij afvraag: wat, waar, wanneer, hoe en waarom, word ik ook gek . Ik word dus verplicht om elk moment bewust met jou om te gaan. Of dat resulteert in een positief of negatief effect, ligt aan de manier waarop.

Ik kan proberen om jou elk moment  verwoed te lijf te gaan, je groei wanhopig te fnuiken, je beweeglijkheid  woedend te ondermijnen, je radeloos te verbannen uit mijn gedachten, enzoverder, maar is dat wijs?  Daar word ik immers ongelukkig van. Ik kan misschien proberen om jou elk moment beter te leren kennen en zo mogelijk te aanvaarden en een plaats te geven in mijn leven. Dan kunnen er waarschijnlijk opnieuw momenten opduiken dat ik mij weer kan ontspannen, dat ik weer van kleine dingen kan genieten, dat ik het leven weer de moeite waard vind zonder mij schuldig te voelen en dat ik, ondanks jouw gezelschap of met jouw gezelschap toch weer voluit leer leven.

Dan heb ik eveneens gezelschap nodig van liefdevolle tochtgenoten en mensen die begrip opbrengen. Want alleen is de weg te zwaar en te lang. Als jij, Emyl, wat men noemt, een wakker-maker bent, dan vraag ik mij af of jij met dat doel op mijn weg bent gezet, nl. om in liefde voor en met elkaar te ijveren voor vriendschap, begrip, solidariteit, tolerantie; om de zachte waarden in onze samenleving opnieuw te promoten en gezamenlijk in onze kracht te gaan staan met geloof, hoop en vertrouwen dat het tij op alle vlakken kan keren . Want met dat inzicht ben ik ervan overtuigd dat jij inderdaad een “teken aan de wand” bent. Zo kan het immers niet meer verder in elke maatschappij, waarin deze waarden niet meer voldoende aan bod kunnen komen.

Natuurlijk is het aar(d)tsmoeilijk  om op de barricaden te gaan staan, om te pionieren, om een ‘pion’ te zijn in het spel. Maar wat ik opmerk  is dat, laten we een kat een kat noemen, lyme veel mooie, gevoelige mensen treft of het juist daarom in die mensen tot uiting komt. Mensen met een grote, innerlijke kracht, die niet bij de pakken gaan neerzitten; die blijven strijden voor (h)erkenning en begrip , tegen de heersende machten in.

Mensen, die door die kracht in staat zijn om boven zichzelf uit te stijgen; die maar al te goed beseffen dat ze een bedreigende ziekte hebben, maar die ook beseffen dat ze die ziekte niet zijn, waardoor ze hen in wezen ook niet kan deren. Ik denk dat dat de uitdaging en misschien zelfs de ultieme remedie en therapie is: proberen om voortdurend in je kracht te gaan staan. En ergens geloof ik,dat als je daar als mens meer en meer in slaagt, ook deze ‘ervaring’ voorbij zal gaan. Immers, als die wakker-maker, van hogerhand zo je wil, op onze weg wordt gezet en we gehoor kunnen geven aan dat appél, dan zal er ook van hogerhand inspiratie worden geschonken om een voor jou gepaste remedie te vinden. Dan zal er uiteindelijk licht schijnen in deze duisternis en kan Emyl verjaagd worden uit onze cellen, want hij leeft op een lagere trilling die het licht niet kan weerstaan.

STRUGGLE FOR LIFE

Je komt er wel;

al vrees je soms van niet

en ween je tranen van verdriet.

Je haalt het wel;

al ben je soms zo bang

en lijkt de weg jou tergend lang.

Je redt het wel,

want je bent niet alleen;

er is veel liefde om jou heen.

Lucie Vrebos, moeder van Saar

Links

De Rode Draad (voor diagnose)

De Rode Draad (na diagnose) 

Teken aan de Wand

Read 1900 times Last modified on Sunday, 24 January 2016 10:41
Huib

Huib Kraaijeveld

Initiator On Lyme Foundation