Friday, 22 August 2014 02:00

Waarom Jac zijn eigen begrafenis annuleerde

Written by
Rate this item
(5 votes)

Wij kregen contact met een begrafenisondernemer, die blij vertelde dat zij een klant 'kwijt was'. Jac had namelijk zijn eigen euthenasie al besteld, omdat hij geen reden meer zag om door te leven met Lyme. Dit is zijn verhaal: waarom hij zijn eigen begrafenis annuleerde. 

Het verhaal van Jac Heestermans (76), geinterviewd door Nardy.

Het was begin jaren 80 dat Jac gebeten werd door een teek. Jac woonde toen in de Bijlmer in Amsterdam. Lopend langs een struik in korte broek en voelde hij een prik net boven zijn sok. De plek van de beet ging niet weg en werd een rode kring, de beruchte EM (erythema migrans). Rood, met wit, en rood, Jac kan het zich nog precies herinneren. Een bezoek aan de huisarts volgde en die constateerde een tekenbeet. Ik zou je antibiotica kunnen geven, maar daar ben ik niet voor dus dat doen we maar niet was zijn achteraf foutieve inschatting. Hoe is het mogelijk denk ik achteraf zegt Jac.

Na een paar jaar begonnen de vage klachten. De precieze klachten weet ik niet meer helemaal, maar vermoeidheidsklachten. Door de huisarts werd het afgedaan als psychisch. Lichamelijk werd ik echter steeds zwakker. Vooral in het najaar en in het voorjaar was ik geveld door geen griep en geen verkoudheid, maar soortgelijke klachten alleen nog heviger. HET noemde ik het. Ik werd hoe langer hoe lamlendiger, op een gegeven moment stond mijn systeem op nul. En ik had steeds koorts. Tevens had ik bijna elk jaar longontsteking. Op een gegeven moment kon ik zelfs niet meer fietsen, terwijl ik daar erg van hield.

In 1990 werd ik afgekeurd op psychische gronden. Ik werkte daarvoor bij de Inkoopafdeling en technische administratie van V&D. Ik dacht nou, als het psychisch is dan ga ik toch therapieën doen en dan moet het over gaan. Ik heb van alles en nog wat gedaan aan therapieën t/m vorige levens toe. Niet dat het verkeerd was, maar mijn fysieke gestel werd er niet beter van. Lichamelijk bleef het afzien.

Op 27 mei 1996 stortte ik in. Ik was zo ontzettend ziek. Op 26/5 kreeg ik een soort griep, ik was doodziek. Ik dacht ik kan nooit zieker worden. Naar de huisarts, die me doorstuurde naar het AMC. Uit een bloedtest kwam niets, dit was prima. De huisarts kwam met kalmeringstabletten Prozac. Dit was echt vergif. Daar werd ik letterlijk gek van. Het leek alsof alle muren op me af kwamen, ik wilde zelfs van het balkon springen. Dit gelukkig niet gedaan.

Toen kwam ik terecht bij Jean Ludwig in Broek in Waterland, zij kon een Levend Bloedanalyse afnemen. Ze constateerde dat er troep in mijn bloed zat. Het reguliere circuit ontkent de LBA. Mw Ludwig gaf aan dat het waarschijnlijk ME was (chronisch vermoeidheidssyndroom), mijn bloed zat vol met bacteriën en schimmels. Daarom had ik ook voortdurend koorts. Ik kreeg een homeopathisch middel en de koorts was weg. Ik had nog wel allerlei allergieën. De supplementen die ik kreeg deden niets. Ondertussen verhuisde ik naar Breda, ik dacht dat een rustiger omgeving me goed zou doen. Toen heb ik in België een acupunctuurpraktijk ontdekt en daar knapte ik enorm van op. Dacht ik zit op rozen, ik ben weer Boven Jan. Helaas mocht het niet zo zijn. Wat een tegenvaller.
 
Na verloop van tijd kwam de pijn in hevigheid terug, mijn hele lijf deed zeer. Spieren in armen en benen, botten, elektrisch tintelend gevoel. Ik kon bijna niet meer lopen. Toen was het op z´n ergst. Het voelde alsof ik binnen een jaar in een rolstoel zou zitten. Het reguliere medische circuit had geen antwoord, alsof ze water zagen branden. Bij de Sintjans kliniek in Den Bosch hebben ze m´n bloed schoongemaakt met waterstofperoxide. Dit deed ook niks. Ik liep op m´n wenkbrauwen. Daarna ontdekte ik een macrobiotisch eettentje, en voelde ik ga op deze manier eten. Hier knapte ik redelijk van op. Ik sprak af met lotgenoten, hier knapte ik niet van op. Zij leken zich bij hun lot neer te leggen, dit verbaasde me.   

De eerste drie maanden voelde mijn nieuwe woonomgeving in Breda alsof ik op vakantie was. Daarna had ik snel het gevoel wat doe ik hier. Ik vond het een truttige stad en miste Amsterdam. Ik wilde weer terug. Ik heb uiteindelijk twee jaar in Breda gewoond. In 1998 kwam ik terug in Amsterdam, aan de Kleine Wittenburgerdwarsstraat. Dit was geen fijne plek. En ik was enorm gefrustreerd vanwege mijn aflatende gezondheid, mijn frustratie projecteerde ik op de buren. Dit voelde onaangenaam.

In 1999 verhuisde ik naar mijn huidige woning. Klein maar fijn. Toen ben ik met schrijven begonnen. Ik ging heilige geschriften overschrijven. Eerst van Sai Baba. Later de Bhagavad Gita. Ik heb er 3 uitgeschreven, waar heb je zin in zou je denken. Maar het deed me deugd. Op 31/7/1999 was ik bij boekhandel De Slegte en kocht De Odyssee van de Ziel. Dit boekje heb ik drie keer gelezen, het maakte indruk. Hierin werd een ander geschrift de Fascista Yoga aangehaald, die was uitgebracht in Victoriaans Engels. Die heb ik ook overgeschreven al snapte ik soms de helft niet. Dit schrijven werkte louterend. Net alsof er schillen vooroordelen van me afvielen. Niet bewust - want bewust wist is soms niet eens dat ik vooroordelen had - het gebeurde gewoon. Het schrijven deed me goed, het hield m´n geest in beweging. Men zegt je moet je identificeren met je ziel, maar als alle vooroordelen er nog tussen zitten kom je er niet. Dit heeft lyme gebracht, hier was ik anders nooit achtergekomen.

Ik ben vier keer bij Sai Baba geweest. Ik was zo ziek. Ben daar niet genezen. Nu verwachtte ik dat ook niet. Toch heeft het me wel een bepaalde richting ingestuurd.
Ik ben leraar astrologie geweest bij het NTI. Hier kreeg ik last van geheugenverlies. Alsof er een gat in mijn geheugen was. Dit vond ik doodeng. Ik kon dan gewoon niet meer op namen komen en kennis van de astrologie zakte weg. Het schrijven werd een soort van hersentraining. Met m´n geheugen ging het later ook weer beter.

Vanaf 1999 ging mijn energie elk jaar iets naar beneden. In november 2013 dacht ik: ik kan net zo goed dood zijn. Laat mij maar omvallen. Ik heb het gehad. Mijn lichaam deed het niet, ik kwam de deur niet meer uit. Ik heb alles geprobeerd. Ik had het gevoel dat ik dood zou gaan. En heb daarop mijn crematie geregeld. Ik wilde het netjes achterlaten. De mevrouw van het crematorium had Huib gebeld om mijn verhaal nog te kunnen doen.

Tot een kennis mij wilde helpen en het boek The Healing Code gaf van Alex Loyd gaf. Er staan verschillende simpele oefeningen in, die je 6 minuten moet doen. Ik dacht baat het niet dan schaadt het niet. En verdomd, ik knapte op. Het hielp. Ik kreeg weer meer energie en ik kreeg weer zin in het leven.

Qua energie ben ik nog niet je-van-het. Ik laat het. Als ik m´n eigen dingen kan doen heb ik niks te klagen. Ik ben 76. Ik geef me er aan over, als ik me verzet wordt het alleen maar erger.

Voeding heeft een belangrijke rol gespeeld in mijn helingsproces, evenals geestelijke voeding. Me bezig houden met m´n kern – met de essentie van mijn wezen –  mijn ziel. Ik ben katholiek opgevoed, met veel vooroordelen. Op mijn 20e heb ik afstand genomen van mijn geloof. Ik zoek het zelf wel uit. Ik schopte er tegenaan. Daarna volgde een spirituele zoektocht.  

Read 4625 times Last modified on Monday, 30 November 2015 19:35
Huib

Huib Kraaijeveld

Initiator On Lyme Foundation