Wednesday, 23 April 2014 02:00

Lisa’s verhaal over Lyme

Written by
Rate this item
(2 votes)

Lisa’s verhaal over Lyme


Lisa is nu 27 jaar oud en is tien jaar geleden- in 2004 - besmet met Lyme, door een tekenbeet. Dit is haar verhaal.

Ergens begin oktober 2013, op een zaterdag, zie ik bij het wakker worden een gemiste oproep van de arts waar ik een tijdje terug geweest ben. Hij heeft deze week een paar keer proberen te bellen en ik hem, maar het lukte steeds niet om elkaar te bereiken. Ik ben verrast door deze nieuwe poging in het weekend, want... alles is ongetwijfeld goed. Bloedonderzoeken hebben nog nooit wat opgeleverd. Op papier ben ik gezond. Kerngezond zelfs. Ik zie dan ook tegen het telefoontje op: wéér horen dat alles goed is, terwijl je je niet goed voelt is frustrerend. Dan gaat weer de telefoon, weer de arts. Nu neem ik toch maar op. Aan zijn intonatie hoor ik dat er eindelijk iets gevonden is! Antistoffen op lyme. Niet zomaar een beetje antistoffen, maar een zeer hoge waarde. Geen twijfel over mogelijk dus.


Even terug naar het bloedprikken een paar weken ervoor: meestal heeft mijn lichaam de gewoonte om zich perfect te gedragen op de dag dat ik bloed laat afnemen. Dit keer is dat anders, ik heb één van mijn slechte dagen. Als er dus een bacterie vervelend zit te doen in mijn lichaam dan is dit het moment om hem te ontdekken. De symptomen heb ik al een hele tijd, sinds de tekenbeet 9 jaar geleden voel ik me al minder gezond. Deze tekenbeet leverde een rode kring op en is behandeld met een weekje antibiotica. Maar de klachten zijn vaag en ik zoek er allerlei andere verklaringen voor:
- sterk afgenomen conditie (van 10 km rennen naar nog maar 1 km) : overtraining
- altijd moe, slapen na schooltijd: slechthorend, dus gesprekken volgen kost extra energie
- het ineens beginnen te schudden: oké, dat is wel raar... maar iedereen heeft wel iets raars


  • nekpijn: teveel achter de computer en teveel in bed liggen
  • 
gevoelig zenuwen (de spijkerbroek op mijn been geeft op mijn bovenbeen een licht pijnlijk gevoel): geen idee, maar zolang het om lichte pijn gaat zal het niks betekenen.

  • duizelingen: blijkbaar een verkeerd voedingspatroon
  • 
steken door mijn hele been (van liezen tot enkels) bij wat langer lopen/staan: de steunzolen zijn aan vervanging toe.

Maar dan de mentale klachten. Die kan ik totaal niet plaatsen en passen ook helemaal niet bij mij. Omdat ik ze nooit had. De belangrijkste klacht is hersenmist. Mijn hoofd voelt alsof het gevuld is met watten. Alles lijkt ver weg, onwerkelijk en er hangt bijna letterlijk een laag mist over wat ik zie. Onscherp. Waarnemingen worden erg traag verwerkt. Auto’s zie ik bijvoorbeeld vaak over het hoofd of pas op het allerlaatste moment. Het is verbazingwekkend dat het altijd goed ging, maar beangstigend was het wel!


Iedereen kent vast wel het gevoel van... ergens naar toelopen en er ‘ineens’ zijn. Zonder je bewust te zijn van dat je onderweg bent geweest. Zo’n staat had ik al meerdere jaren, continu. Bij alles wat ik deed. Heel frustrerend, want het vermindert het bestaansbesef en mij zelfbesef. De mistlaag was op een gegeven moment zo dik dat ik de meest eenvoudige niet meer kon bedenken. Zo was ik bang om ’s ochtends in mijn pyjama de deur uit te gaan en wist de functie/namen niet meer van stagecollega’s met wie ik al een tijd samenwerkte. De informatie die zij gaven drong ook niet door. Na een vergadering was ik totaal overprikkeld en wilde alleen nog maar mezelf opsluiten in huis met de lamellen dicht en de deur op slot. Even geen prikkels.

Stage lopen met zo’n mistig hoofd... dat kon niet goed gaan. En dat ging het ook niet. Mijn stage werd stopgezet (op dat moment was ik al gediagnostiseerd met Lyme). En dat was niet de eerste. Dit is in de jaren ervoor ook al meerdere keren voorgekomen. Tijdens die stages was de lyme nog onbekend. Ik bleef het zeggen tegen mijn stagebegeleidsters: “ik snap niet waar mijn black-outs vandaan komen, er is iets niet goed.” Maar volgens bloedonderzoeken was ik gezond, dus ik wist niet hoe ik dit moest verklaren. Mijn docenten en stagebegeleidsters wel: die waren vooral van de psychische verklaringen. Ik moest maar naar een psycholoog, ik moest werken aan mijn wereldbeeld want die was onrealistisch en ik begreep mensen niet. Vooral dat laatste vond ik erg om te horen. Ik begrijp mensen prima, maar niet in deze staat waarin ik zo moe en overprikkeld ben.

Op het moment dat ik dit schrijf is de behandeling nog steeds volop aan de gang. Het begon met een antibiotica-infuus van drie weken, drie maanden antibiotica en een cyste breker en nu ben ik overgestapt op natuurlijke middelen. De hersenmist is afgenomen. De complete black-outs heb ik gelukkig niet meer. Of dat ook zo blijft, moet nog blijken. Want ik heb nu ook erg veel rust, sinds mijn stage beëindigd is. Ik probeer mijn hoeveelheid activiteit langzaam op te bouwen en hopelijk is dat geen trigger voor toename van hersenmist.

Read 3601 times Last modified on Wednesday, 16 July 2014 10:42
Huib

Huib Kraaijeveld

Initiator On Lyme Foundation

More in this category: Adelien's gevecht met Lyme »